Ten Huize Frutsel

Cadzand-Bad

2011-06-05T03:24:00.000-07:00

Allereerste optreden !

2011-05-25T05:33:00.000-07:00

Op 22 mei was het feest op de school van Kleine Frutsel. Een musical, "Het bos van konijn Fluwijn", waarin alle klassen een dierengroep uit het bos mochten uitbeelden, op muziek natuurlijk. Kleine Frutsel was een vlinder en dat "vlinderbestaan" werd uitvoerig geoefend ... We hebben hier triljoenen keren het liedje gehoord, het dansje gezien en we kregen zelfs instructies, "voor als wij ook eens een vlinder wilden zijn". En toch, ondanks het feit dat we 't al gezien hadden thuis, waren we verschrikkelijk nieuwsgierig naar het optreden de dag zelf ... Dat ze 't kon, dat wist ik. Dat ze 't héél graag deed, dat merkten we ook. Maar hoe ze zou reageren de dag zelf ? Met dat grote publiek, op dat grote podium ? Het had me niet verbaasd als ze overrompeld zou zijn geweest, verlegen, ze kijkt bij nieuwe situaties en nieuwe mensen graag eerst de kat uit de boom. Ik hoopte maar dat ze niet zou huilen als ze ons zou zien ... Maar al die gedachten zijn onnodige zorgen en tijdverlies gebleken, ze strààlde !! Ze was een vlinder, van de eerste tot de laatste minuut. Ze zag ons staan vanop het podium en ze begon terstond glunderend te zwaaien. Maar zodra de eerste noten van de muziek over het podium rolden, kwam er een soort serieux over dat gezichtje ... ze werd een vlinder, de ware metamorfose. Je zag zo wat de instructies van de juf waren geweest, alles werd tot in de details gevolgd door onze Kleine Vlinder. Ze genoot ! En wij vanzelfsprekend ook ... alles vastgelegd op foto en video, 's avonds nog eens met een krop in de keel zitten kijken, Moeder en Vader trots tot in de toppen van hun tenen. De schoonste vlinder van het westelijk halfrond, die hadden wij toch maar mooi gefabriceerd, ah ja. Heerlijk toch, dat je als ouder zo trots kan zijn, op zo'n simpele dingen. En de Kleine Vlinder zelf ? Die was om 17u al compleet uitgeput van alle doorstane emoties en terwijl sommige klasgenootjes nog een ijsje stonden te likken op de speelplaats, lag zij al lang in bed. Vlinder zijn, da's best vermoeiend !

Dankjewel Annie

2011-05-20T13:53:00.000-07:00

Voor 100 jaar Annie M.G. Schmidt.

We zijn zware fans, hier Ten Huize. Ikzelf altijd al geweest, haar hele jeugdoevre verslonden als kind , ik las er ook al uit voor toen ik begon met babysitten, ik sleurde mijn Jip en Janneke-boekjes gewoon mee. En ook nu, in mijn klas, is ze er altijd bij ... Pluk, Otje, ik kies er elk jaar eentje om wekelijks uit voor te lezen.

Kleine Frutsel is ook helemaal into Jip & Janneke, we lezen elke avond in het grote boek en zijn al aan de derde ronde toe, maar vervelen doet het NOOIT. Leve Hema ook, op dat punt.

En eigenlijk ontdek ik nu nog steeds gedichten van haar hand.

Bij haar las ik deze, zo schoon.

Danku Annie !

Aan een klein meisje

Dit is het land, waar grote mensen wonen.

Je hoeft er nog niet in: het is er boos.

Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,

en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen

hetzelfde, van een man en van een vrouw.

En achter elke muur zijn and’re muren

en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten

en alle teddyberen zijn hier dood.

En boze stukken staan in boze kranten

en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen

en de soldaten zijn niet meer van tin.

Dit is het lang waar grote mensen wonen…

Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

(Annie M.G. Schmidt)

Liefde is ...

2011-05-18T11:23:00.000-07:00

Nieuw seizoen !

2011-05-16T09:14:00.001-07:00

HAAR HELD !! (ik kan het niet anders zeggen)

Om maar gewoon te zeggen ... we zijn weer vertrokken ! Voor het derde jaar op rij (of zou het al het vierde zijn ? ik weet het niet goed meer) zijn we lid van de Boudewijnparkfamilie. 't Is te zeggen, we hebben een abonnement. Het is nu niet meteen het meest flitsende park van Vlaanderen en steeds meer mensen nemen een abonnement op Plopsa, wat ik best snap, dat is ook niet zo duur en toch van een gans andere orde. Ik zou er ook wel zo eentje willen, misschien, in West-Vlaanderen wonende kan je dat er zeker uithalen. En toch zijn we weer gevallen voor het Boudewijnpark ... Het park zelf heeft niet zo veel attracties en ze zien er hier en daar al wat euh ... oudbollig uit. Toch vindt Kleine Frutsel het daar geweldig. Het zijn van die attracties waar ze al eens alleen of met een vriendje/vriendinnetje op mag. Er is nooit gigantisch veel volk (daar zorgen we zelf voor door de kalender wat in de gaten te houden, of er geen evenementen zijn), dus geen lange wachtrijen. En er zijn natuurlijk de dieren ! Dolfijnen zijn haar lievelingsdieren, dus de show zullen we weer zien tot we 'm bijna mee kunnen zwemmen :-)) Verder zijn er ook shows van de zeeleeuwen, de roofvogels en de zeehonden. Achterin het park is er een grote speeltuin, dus soms zetten de mama's (ideaal om met vriendinnen af te spreken) zich met een drankje in 't zonnetje, terwijl de kroost zich uitleeft. En last - but certainly not least - er is ook een indoorgedeelte. Een speeltuin in een grote hal met springkastelen, een draaimolen, een ballenbad. Daar kan je in de zomer al eens in als het regent. Maar als het park sluit in september, kan je er nog de ganse winter in met je abonnement. Dan combineer je eens een indoor-uurtje met een dolfijnenshow, ik zeg maar wat. Wij staan er in een goeie 20 minuten en gaan vaak eens in de voormiddag, als het lekker kalm is. Het hoeft dan allemaal zeker geen dag te duren, omdat we toch vaak kunnen gaan. En voor zo één dagje betaal je anders al snel 25 euro per persoon en dat vind ik echt gruwelijk duur voor wat er uiteindelijk "maar" staat aan attracties. Voor minder dan het dubbele gaan we een gans jaar, dan is de keuze snel gemaakt. En nu hou ik er over op, want ik begin stillekes aan als een reclamespot te klinken, seffens werkt het nog ook en staat u daar sebiet allemaal en heb ik toch die lange wachtrijen aan mijn been, dat kan de bedoeling niet zijn ! :-)

Moederdag 2011

2011-05-15T02:29:00.000-07:00

een versierd potje, waarin ze helemaal zelf klaproosjes heeft gezaaid,

ik verzorg ze alsof mijn leven er van af hangt !

lieve mama,

hier is je cadeau

niet zo nieuwsgierig,

je krijgt het zo !

een lieve vlinder

fladdert naar ginder

zoem, zoem, een bij

voor de liefste mama van mij

een dikke knuffel erbij

die krijg je ook van mij

nu nog een hand

en een dikke zoen

en dan mag je

het pakje opendoen !

je kapoen x

(nvdr : het mama-gesnotter moet je er zelf maar bij denken, daar zijn gelukkig geen foto's van :-) maar het was heerlijk, ze ging er zo hard in op, ook dankjewel aan Papa Frutsel voor de prachtige bos bloemen en de verwennerij !)

Oops !

2011-05-14T14:37:00.000-07:00

De Frutsels gaan na een ziekenhuisbezoek nog even de Pizza Hut binnen. We zetten ons gezellig aan tafel, Kleine Frutsel ziet iets of kan niet goed gaan zitten of whatever (het is ons eigenlijk nog steeds niet duidelijk wat het precies heeft uitgelokt) en toen kwam het ...

"Ooooooh SHIT !"

Dat zei ze. Kleine Frutsel. Serieus. U vindt er vast niets aan. Wij zaten aan onze stoel genageld. Om na een nanoseconde van oorverdovende stilte allebei meteen te gaan ssssssjjjt-en en allemaal dingen te bazelen als "wat zeg jij nu ?? waar heb je dat geleerd ?? allé jong, wasdanuzeg !! datiketniemeeroor !!".

Ze keek verbaasd, legde uit dat de kindjes op school dat ook zeggen, als ze héél snel van de glijbaan glijden. Wij legden vervolgens netjes uit wat dat woord eigenlijk precies wil zeggen (wat ze trouwens hilarisch vond, dat had ze duidelijk niet verwacht) en dat het eigenlijk niet echt iets propers is om te zeggen. Om vervolgens met één blik op elkaar hetzelfde te denken, nl. dat wij die schone woorden ook wel eens plachten te gebruiken. Vanaf nu nooitniemeer natuurlijk, daar zal zij ons wel attent op maken.

Allé, dat hebben we ook alweer gehad, haar eerste "vloek". Na vier-en-een-half jaar, ik vind dat we 't nog lang getrokken hebben. What's next ?

Kikker

2011-05-11T11:07:00.000-07:00

Jaja, daar verschiet u van hé, een heus en waarachtig postje ! :-) Maar de eerste dagen na de goede voornemens zijn altijd de gemakkelijkste natuurlijk.
De allereerste musical van Kleine Frutsel, die stond vandaag op 't programma ! We gingen in de Stadsschouwburg kijken naar Kikker. Ze stond om half zeven al te springen naast de echtelijke bedsponde, "we moeten vandaag naar een show mama !". Er waren rond 14 uur ook wat krampen, omdat ze het zo spannend vond ... Maar ze heeft genoten ! Ze was onder de indruk van de prachtige zaal en ze neep m'n hand plat toen het licht uitging. Helemaal volgens het boekje dus :-))
De musical zelf zat boordevol herkenbaars uit het dagdagelijkse kleuterleven : allerlei angsten, truuken om niet te moeten slapen, nieuwe vriendjes, beestjes en veel bewegingen en kleureffecten. Schoon en voor herhaling vatbaar ! En ze kan dus een uur aan een stuk zoiets volgen, ook interessant om te weten (al had ze wel vierenveertig keer enorme dorst). Next op het programma : de cinema ! Niet voor subiet hé, maar gelieve mij te verwittigen bij de volgende aanrader voor een vier-en-een-half-jarige kleuter, dankuwel !

Nieuwe poging

2011-05-10T09:49:00.000-07:00

IK MOET MEER SCHRIJVEN !!
Ah nee, eigenlijk moet ik juist niks. Maar ik wil het wél. Alleen het komt er niet zo vaak van. Inspiratie bij hopen nochtans, maar soms wil ik het dan te veel in een "stukske" gieten en daarvoor wil ik me dan altijd net even wat langer neerzetten (concentratie weetjewel). En net dàt komt er dus niet van. Met als gevolg dat het hier enorm stil is, tot mijn eigen grote ergernis. We hebben ook wat last met de vaste pc (en typisch Familie Frutsel : het probleem terdege aanpakken stellen we weer tot in den treure uit ...), waardoor foto's langer op het toestel blijven zitten. En ik dus nog minder snel ga schrijven, want ik plak daar graag eens een foto bij. Maar dat zijn dus allemaal excuses, eigenlijk feitelijk. Er is geen mens die eist dat er hier elke keer foto's bij komen (behalve ikzelf dan) en er ligt niemand écht wakker van de inhoud van deze blog. Behalve ikzelf dan weer, als hij te lang stil ligt. Dus moet het maar eens afgelopen zijn met de excuses !! En enter de goede voornemens ... (alweer, ik weet het), zijnde : al eens postjes zonder een foto placeren én veel meer dingen uit de losse pols, uit het dagdagelijkse. Dat ga ik doen jong, echt waar. Beloof ik mezelf. Waarom hou ik anders een blog bij ?
Dus bij deze hé, het is maar dat u het weet.

Iglo

2011-03-10T07:51:00.000-08:00

"Kijk mama, ik heb een iglo gemaakt !!"

Had ik al eens vermeld dat die van ons een ongelooflijke, ongebreidelde fantasie heeft ? Maar echt hé. Zalig is het, dat wel. En soms wel eens moeilijk, als diezelfde fantasie weer eens met haar aan de haal gaat en ze bang wordt van een onbekend geluid of zo. Maar meestal is het ontzettend leuk. Je wilt niet weten in wat voor situaties en avonturen de Playmobilmannekes heelder dagen verzeild geraken (stemmetjes en accenten incluis, ze spreekt vloeiend Tekenfilms, die van ons).

Ze speelt ook àltijd "luidop". Ik dacht eerst nog dat dat de normaalste zaak ter wereld was, dat ze dat allemaal deden, die kleuters. Tot hier eens een vriendin zat met haar twee kinderen. Die stonden stilletjes op zichzelf te spelen. Kleine Frutsel ging weer helemaal op in een fantasie met geluidjes, stemmetjes, speciale effecten, allé, ze speelde dus zoals gewoonlijk. Ik zag mijn vriendin vreemd kijken en ze vroeg plots : "speelt zij altijd zo ?". Pas toen viel het me op dat haar twee helemaal anders speelden. Stil dus. En dat is nu echt een woord dat niet bij onze Kleine Frutsel past, stil. Maar eigenlijk vind ik het stiekem wel leuker zo. Vermoeiend, maar wel leuk. Want zo weten we altijd wat er in haar hoofdje omgaat. Alles wat ze meemaakt, ziet en hoort, wordt onmiddellijk verwerkt in haar spel. Lijkt me niet ongezond. Ik luister mee en geniet van de tijd dat ik nog perfect weet waar ze allemaal mee bezig is, want naar 't schijnt blijft dat ook niet duren. Genieten dus ! En goed slapen 's nachts, dat ook.

In de wachtzaal

2011-02-18T08:45:00.000-08:00

Gisteren ging ik met Kleine Frutsel even langs bij de kinderarts. Dat 'even' moet je niet al te letterlijk nemen, het werd een uur wachtzaal (ondanks het werken op afspraak) . Onze lieve kinderarts had tot voor kort namelijk een thuispraktijk, waar je bijna dag en nacht terecht kon. Met alle gevolgen van dien, ze werkte van 's morgens tot 's avonds, geen leven, denk ik zo. Ik vermoed dat dat de reden is van haar overstap naar het ziekenhuis (heb het niet gevraagd, dat mens heeft ook recht op privacy), een heel ander uurschema (slechts één avond consultaties), maar gelukkig heel dichtbij, dus we volgen haar daarheen. Voor kwaliteit doet een mens niet moeilijk. Maar goed, daar gaat het hier niet over. Kleine Frutsel was ook niet echt ziek, even een controle van wat langdurige huiduitslag en wat vragen stellen. En toch nam Dr. Joke zoals altijd haar tijd, hoe ze zo zen kan blijven terwijl ze meer dan een uur achter zit op schema, het is me een raadsel. Maar goed, again, daar zou ik het eigenlijk niet over hebben.

Het is wat zich in de wachtzaal afspeelde, waar ik mijn bedenkingen over had. Het is sowieso geen pretje: veel te kleine ruimte, geen speelgoed, enkel een soort klimrek. En natuurlijk zieke kinders, wat dacht u, een waar plezier. Eigenlijk blijf je daar beter weg als je kan, bedacht ik, toen ik daar al zat. Zeker als je eigenlijk niet ziek bent, want dan kom je er eigenlijk virussen oprapen in plaats van kwijt raken. Enfin, we zaten er toch en doordat Kleine Frutsel niet ziek was, was ze ook niet lastig. Op een bepaald moment komt een jonge mama de wachtkamer binnen, met twee kleuters. Ze liet zich net naast mij op een stoel vallen, met de twee koters op haar schoot. Alles was tot dat moment vrij rustig gebleven, op die ene zweterige kleuter na, die zich helemaal uitleefde op het klimrek, tot grote ergenis van haar moeder. Maar goed, het was avond hé, dan zijn ze al wat uitgelaten soms, zo besloten de aanwezige moeders eensgezind. En we knikten haar bemoedigend toe. Zo gaat dat onder de kleutermoeders, we weten toch allemaal hoe dat gaat, ah ja.

Maar met de komst van de nieuwe moeder, was het over met de rust. Niet door de opmerkelijke aanwezigheid van haar koters, oh neen, ik heb die twee amper horen piepen. 't Was Moeder zelf, die de wachtzaal plots "vulde". Ze zag er nochtans jong en modern uit, beetje bohémien-type, maar wat betekent dat ook allemaal natuurlijk. Ze was amper deftig gezeten, of ze verkondigde al luidkeels dat ze drie kinders had, dus echt wel nog één meer dan ze er op dat moment mee had hé mensen, écht drie. DRIE ! Niemand die daar om had gevraagd, maar Zij vond duidelijk dat we het moesten weten. We kregen meteen ook inkijk in de diepe geheimen van hun gezinsplanning, drie kinderen in drie jaar tijd, want dat was zo leuk en zo tof en ze sliep zelf echt nooit meer (de massa koortsblazen en zware wallen waren daarvan de stille getuigen), zeker niet als ze ziek zijn zoals nu het geval was en er was echt heus altijd wel eentje ziek en dat stopte echt nooit, maar toch was het zo'n gezellige drukte en je kiest daarvoor hé en het was allemaal zo leuk. Zucht. U kent het vast wel. Ze begon ook meteen een algemene rondvraag onder de aanwezigen : hoeveel heeft u er madam ? Eén Frutsel ? Dat viel duidelijk niet in de smaak. Niet dat ik me daar op mijn beurt iets van aantrok hoor. Ik had eigenlijk te veel compassie met de twee exemplaren op haar schoot. Ze waren drie en vier en duidelijk heel koortsig. Dat riep ze ook in de telefoon, toen haar wederhelft haar opbelde : "Jaaa, zit hier in de wachtzaal hé, ons Hanne ligt plat en ook onze Stijn is mega aan 't gàààn jong, ik heb ze nog nooit zo stil geweten zeg !". Dat ze echt wel ziek waren, dat zag je zo. Vuurrode wangen, dikke snotkorsten op neus en wangen en ... gekleed alsof ze zo meteen te voet naar de Zuidpool zouden vertrekken. Op haar schoot (wat ook al warm is), de ene met een dikke jas en sjaal, de andere warm gekleed met daarover een verkleedkostuum in van dat irritant zweet-nylon. Voorwaar, dé ideale uitrusting voor het koortsige kind. Ze gilde ook in de telefoon dat ze er nog zeker een uur zou zitten (ze had net de tweede rondvraag georganiseerd : hoe laat was uw afspraak, madam ?), maar maakte ook na het afsluiten van het gesprek geen aanstalten om de kinderen wat frissere omstandigheden te bezorgen. De kinderen zagen er met de minuut zieliger uit en hingen helemaal onderuitgezakt in een halve koorstcoma op haar schoot. Dan moet een mens zich inhouden hé, om geen goedbedoelde tip te geven. Ik zag er toch maar van af, "tips" onder moeders, niet altijd een strak plan. Elk zijn kroost, da's het beste (tevens dagelijks te ondervinden aan de schoolpoort).

Een paar (voor de kroost vast bloedhete) momenten later greep ze plots weer haar telefoon vast. De ganse wachtzaal kon wederom meegenieten van de conversatie. Dit keer belde ze haar moeder op. Het gesprek ging ongeveer als volgt ...

Moeder : "Ja ma, 't is hier ik é. Ik zit hier in het ziekenhuis met Stijn en Hanne"

(qua dramatiek kan dat tellen, de oma in kwestie schrok hoorbaar)

Moeder : "Omdat ze ziek zijn tiens. Ik zit in de wachtzaal bij de dokter. Zeg, heb jij nu tijd ?"

(oma voelde de bui al hangen, ik voelde de mogelijke excuses in de lucht hangen, maar het beeld van haar zieke kleinkinderen deed haar zeker de das om, dus een aarzelende bevestiging volgde)

Moeder : "Awel ja, ik zou willen dat je ook naar hier komt. Nu."

(oma wou duidelijk nog ontsnappen door voorzichtig te opperen waarvoor haar aanwezigheid dan wel nodig was)

Moeder : "Om me te helpen natuurlijk. Ik zit hier alleen met die twee. Ik kan ze niet allebei tegelijk op mijn schoot pakken hé ma. En seffens bij de dokter moeten dan die kleren aan en uit, dus dan kan je helpen."

(oma geeft toe, zal alles laten vallen en komt er als de wiedeweerga aangesjeesd !)

Moeder : "Oké, tot sebiet, tweede verdiep hé !".

Waarna ze inhaakt en nog eens (alsof het nog niet duidelijk was) tegen de kinderen verzucht dat oma zo zal komen want "ze woont toch niet ver hé".

Kijk, beste mensen, dààr krijg ik nu eens persoonlijk de kriebels van ! Ten eerste al de conversatie op zich, de vanzelfsprekendheid, de commanderende manier, u moet er bij geweest zijn, maar ik vermoed dat een beetje zelfstandig, normaal mens de toon van het geheel wel kan vangen. Moeder was duidelijk gewend om onmiddellijk op haar wenken bediend te worden.

Dat wil dan persé drie kinders (DRIE heb ik er, madam !), maar de gevolgen : o wee ! Pas op, ik heb niets tegen kroostrijke gezinnen, integendeel. Ik kom zelf voort uit een nest van vier (en snap nog steeds niet hoe mijn ouders het klaarspeelden, petje af), vind dat geweldig leuk en een tweede Frutsel staat hier ook nog wel ergens eens op het to-do-lijstje, daar niet van. Mijn vriendinnen hebben ook meestal twee, drie kindjes en dat is echt supergezellig. En ook bij ons helpen de grootouders zorgen voor onze Kleine Frutsel, vanzelfsprekend. Daar gaat het allemaal niet om, laat dat duidelijk zijn. Maar het was voor deze dame duidelijk een statussymbool, haar drietal, het idee alleen al. Ervoor zorgen was echter duidelijk andere koek. Die twee waren zo mak als lammetjes en toch kromp ze duidelijk in elkaar bij het idee dat ze straks van allebei de kleertjes zou moeten uitdoen en vervolgens weer aantrekken. Het idéé, mensen ! Ik kon alleen maar aan die oma denken, die zich nu in het donker nog richting ziekenhuis moest haasten. En die over tien jaar wellicht terug het nachtleven zal mogen induiken om de uitgaande pubers uit de goot te vissen. Nog een lange weg te gaan, die oma. Ocharme.

Job@

2011-02-16T05:34:00.000-08:00

Wat ze later worden wil ?

Drie keer raden ...

Dinosaurussen

2011-02-03T09:00:00.000-08:00

Man man man, het gaat vooruit, zo in 2011 ...

Maandenlang kwamen hier enkel "mannetjes" uit de stiften van Kleine Frutsel, never change a winning dinges, zoals ik toen ook al zei. Wisselend van kleur, van kapsel en uitvoering, maar àltijd menselijke figuren, niks anders. Of toch weinig, ik zou die halve sneeuwman in december nog vergeten. Tot nu dus. Vorige week kwam ze plots met een tekening van een kat aanzetten, goddelijk gewoon, het enthousiasme van mezelve navenant. Waardoor er nog zo'n honderd katten volgden natuurlijk, geheel in de lijn der verwachtingen :-) Maar het heeft blijkbaar een creatieve deur opengezet ! Ze was daarnet een paar minuten uiterst stil bezig (op zich al een zeldzaamheid) en kwam daarna met bovenstaande tekening op de proppen. Waar mijn mond van openviel. Uiteraard. Oh-wat-is-mijn-kind-toch-een-genie, iedere ouder herkent het geheel onrealistische maar zalige gevoel ! :-)))

Ze heeft dus op school een themaweek over dinosaurussen. En dat slaat bij die van ons in als een bom ! Al de hele week word ik bestookt met allelei weetjes en trivia en een waar arsenaal aan nieuwe woordenschat. Alle stenen zijn nu meteoorstenen en wist u dat er dino's zonder tanden hebben bestaan, die stenen opaten, die vervolgens in hun maag het eten moesten malen ? En dat de dino's niet meer konden leven omdat het zo donker op aarde werd, dat er niets eetbaars meer kon groeien ? Ik kan zo nog wel even doorgaan, maar ik laat het verder aan Kleine Frutsel over. Als u haar tegenkomt, krijgt u het toch ongevraagd lekker allemaal te horen. Fascinerend is het, hoe ze alle nieuwe info opslaat en nu zeurt om dino's te googelen (die dingen bestonden in geweldig veel soorten, nog veel meer dan ik ooit dacht).

En daarnet kwam ze dus plots met bovenstaande tekening aanzetten, ik heb er voor ons gemak even cijfertjes bij gezet, want er hoorde een hele uitleg bij. Wat zeg ik ... doceren was het, wat ze deed ... ook al zo'n verhaal van de appel en de boom zeker ? :-))

Ik citeer even ...

1. Dat is een Diplodocus mama, die had een hele lange nek !

2. En dit is zo'n dinosaurus met van die platen op zijn rug, maar ik ben even vergeten hoe die heet. Weet je waarvoor die platen dienen mama ? Als die dinosaurus boos is, komt er heel veel bloed in zijn platen en dan worden die helemaal rood en dan zijn de andere dieren héél bang en dan lopen ze vlug weg !

3. Er bestonden ook vliegende dinosaurussen, kijk maar, ik heb er ook eentje bij getekend.

4. En dat groot ding hier, is een meteoorsteen. Dat was nogal iets hoor mama, die dingen kwamen vanuit de hemel heel hard naar beneden gevallen en dat was écht niet leuk voor de dinosaurussen. Alles ging ervan kapot ! Ik heb ook nog twee beertjes erop gezet, die zitten onder de meteoorsteen.

5. Er waren ook vulkanen en die doen uitbarstingen, wist je dat ? Dan komt er in die berg een grote scheur en dan komen daar vuurstenen en veel rook en ander vuur uit en alles smelt dan, als dat gebeurt. Dat zit daar allemaal héél diep in.

Man man, het gaat dus vooruit. Heerlijk is het, dat wel, vooral het enthousiasme dat ermee gepaard gaat.

Ze wordt weer een beetje groter ...

Gedichtendag

2011-01-27T11:35:00.000-08:00

URSA MINOR I

De hemelboog wordt sedert weken

slechts door jouw sterrenbeeld beheerst,

en of ik nimmer had gekeken

zie ik de wereld voor het eerst.

Ik heb de straten en de stegen

waarvan ik elke tegel weet

om jouwentwille liefgekregen

en met betekenis bekleed.

En alle nooit van mij geweken

en steeds ondragelijker druk

verliest zijn dreiging vergeleken

met dit onmogelijk geluk.

Wat is geweest is om het even,

wat wordt van geen belang, zolang

ik zulke liefde nog kan geven

en zulke liefde nog ontvang.

Ik weet niet of dit nieuwe teken

mijn noodlot wel of niet vervult,

maar hart, ik sta voor deze weken

voor eeuwig bij je in de schuld.

Jean Pierre Rawie

Omdat het gedichtendag is en ik her en der overal prachtige pareltjes zie opduiken.

Omdat ik deze al jaren schoon vind.

Omdat ik ook nog mijn goede voornemens voor 2011 moet maken en een belangrijke is : meer bloggen ! Natuurlijk, dat had ik me vorig jaar ook al voorgenomen. Maar ik wil meer huis-tuin-en-keuken-bloggen, want als ik te lang zit te broeden, komt het er toch niet van. Bij deze dus, we gaan ervoor, meer posts, meer gedachten, meer losse ideetjes, you know the deal. Nu nog zien hoe we het er van af brengen. Evaluatie volgend jaar, same time, same place.

Nieuwjaar

2011-01-03T10:57:00.001-08:00

hallo hallo !

de kok is daar

met een speciaal gerecht

voor het nieuwe jaar

een lepel vol liefde

een snuifje geluk

een paar druppels vrede

en 't kan niet meer stuk

met veel warmte klaargemaakt

ik hoop van harte dat het smaakt !

1 januari 2011

Prettige feestdagen !

2011-01-03T10:54:00.001-08:00

De Frutsels wensen iedereen deugddoende feestdagen en een geweldig gezond & gelukkig nieuw jaar !

Zoutdeeg

2011-01-03T10:46:00.000-08:00

We maakten zoutdeeg. Een heerlijk ouderwetse activiteit en helemaal Kleine Frutsels dada. Ze had haar eigen mini-kerstboompje staan, in haar speelhoekje (een vals ienie-mini-exemplaar, waar ze haar eigen kitcherige prinsessenballen mocht inhangen en waar ze bijgevolg dus verzot op was, leve de compromissen !). Er moesten nog wat figuurtjes in dat boompje en mama moest nog wat plaatjes schieten voor het kerstkaartje, dus dat combineerden we gewoon, efficiënt als we soms zijn, hà. En 't was leutig. En 't waren schoon figuurtjes. En dat kerstkaartje is ook afgeraakt. Mission accomplished.

Moet er nog sneeuw zijn ?

2011-01-03T10:32:00.001-08:00

Het najaar van 2010 zal onze fotoboeken ingaan gaan als één van de "sneeuwigste" in jaren. De eerste (grote !) vlokken vielen ergens begin november of zo en 't is eigenlijk niet echt meer gestopt. Centimeters, decimeters, het hield maar niet op. Mooi om naar te kijken, dat vooral. Ook wel eens fijn om in te sleeën, de Sint bracht een echte slee en die kwam wonderwel zéér goed van pas. Maar voor de rest wel een nachtmerrie voor de mensen die niet vlak om de hoek werken... De honderden kilometers die Meneer en Mevrouw Frutsel wekelijks, elk in hun voituur, afleggen van en naar de werkplekken, leken er wel duizenden. Aan 30km per uur door de anders razende ochtendspits, je zou denken dat je er rustig van wordt, maar niets is minder waar natuurlijk. Enfin, het leverde ook mooie plaatjes op, van een kleine Frutsel in een veel te klein skipakje (maar wie had zoveel sneeuw verwacht ?? we vonden niet zo snel iets anders dat even warm was !), maar met een grote glimlach op haar snoet. And that's really all that matters ...

Sinterklaas - beter laat dan ...

2011-01-03T10:01:00.000-08:00

... nooit dus. Beter laat dan nooit.

Ah ja, want deze blog is ook voor mezelf als een soort dagboek/overzicht bedoeld, dus daarin kunnen geen belangrijke hoofdstukken ontbreken, louter en alleen omdat het een beetje heel erg druk was. Toch ? Dus doet u ondertussen maar iets anders, maar ik ga even hier wat beeldmateriaal stockeren over de komst van die Goede Sint. En in de berichten hierboven nog wat achtergebleven materiaal. Zodat we onszelf inhalen en alles, kwestie van het nieuwe jaar een beetje zen te kunnen ingaan. Waarvoor het techisch gezien ook al drie dagen te laat is, maar allé, 't zijn de intenties die tellen ! Amai, 'k word er nu al moe van ...

Daar gaan we !

Over de komst van de Sint valt niet zoveel meer te vertellen, eigenlijk. De foto's spreken wel voor zich. Behalve dat ze superhard meegeleefd heeft dit jaar, nog meer dan vorig jaar. Ze is ook ZOT van het televisieverslag van de intrede van de stoomboot in Antwerpen ... In die mate zelfs dat ze er nog steeds naar kijkt ! We hadden dat namelijk opgenomen, om eens op 't gemak te kunnen bekijken, maar ondertussen heeft ze het al vierhonderd keer gezien. En declameert ze er heelder stukken uit. Ze wordt het maar niet beu. Wij wel, dat spreekt voor zich, dacht ik zo. Maar goed, als ik denk aan de programma's die de komende jaren nog in 't verschiet liggen, dan kan ik er wel mee leven. Die onschuld. Onbetaalbaar. Danku Sinterklaasje !

Dankjewel Secret Santa !!

2010-12-21T11:03:00.000-08:00

Oh wat was het spannend !! Vandaag was het zover, mijn allereerste Secret Santa kwam aan !! En wat was het een voltreffer ... ik ben er nog niet goed van. Deze toffe madam trok mijn naam en heeft zo'n persoonlijk cadeautje afgeleverd, dat ik alweer volle bak twijfel of het mijne dat op de post is, wel persoonlijk genoeg is.

Maar over mijn prachtige vangst dus ! Het was eerst en vooral schoon verpakt, met stickertjes van Jip&Janneke (voltreffer 1, ik ben fan van die twee). Vanbinnen zat een prachtig zelfgemaakt naaisel, precies op het formaat van scrap-papier (voltreffer 2, ik ben dus een scrapper). Als ik dat zie, die prachtige stofjes, dan heb ik NOG meer zin om zelf te leren naaien (dat is in voorbereiding) ! Maar wat er dan in dat prachtig opbergtasje zat ... een gescrapt blad over mijn Kleine Frutsel (voltreffer drie) !! Zo'n moeite heeft miekenstiev gedaan !! Alsof dat zelf genaaid moois nog niet genoeg was. Ik moest er even van slikken, zo die foto's van mijn kleine meid op dat mooie papier. Er is nog wat ruimte om zelf aan te vullen en dan komt het in mijn scrap-kader op de kast hoor, Mieke ! Er zaten ook nog wat brads bij en een geschreven kaartje (voltreffers vier en vijf). Het is echt SUPERGESLAAGD !! Helemaal blij ben ik, dankjewel lieve Mieke voor deze superleuke verrassing, voor het werk en die o zo persoonlijke toets die je erin stak. En ik zie nu pas alle uitroeptekens in mijn postje, maar dat past helemaal bij mijn huidige uitgelaten vrolijke stemming. Vrolijk kerstfeest !!

Give-away !

2010-12-12T14:44:00.001-08:00

Geweldige give-away bij Oontje !!

Gaat dat zien, gaat dat zien, je moet gewoon meedoen !

Stress

2010-12-07T04:42:00.001-08:00

't Is een beetje druk, dus bloggen staat weer op een laag pitje. En de buikgriep in huis heeft daar niet veel aan geholpen, maar de details bespaar ik u daarvan.

Maar terwijl ik herstel in mijn zetel, denk ik steeds vaker aan mijn Secret Santa ... en stréss dat ik daarvan krijg !! Ik weet namelijk nog begot niet wat ik ga opsturen !! En een hulplijn inroepen kan niet, via deze weg, of heel 't concept is naar de knoppen ... Pas op, 'k vind het nog steeds heel leuk hé, 't is een soort plezante stress, maar ik hoop toch dat ik gauw iets vind voor mijn slachtoffer ... Ben ik de enige ??

De lijst

2010-12-01T07:03:00.001-08:00

En dit is dan de lijst !

Eigenlijk weten we dat ze met alles blij te maken is ... maar er is één ding dat ze écht dolgraag wil hebben : het zwembad van Playmobil. Tja, afwachten maar hé, of de Sint dat heeft ...

Sfeerbeelden

2010-11-26T13:49:00.000-08:00

Zo'n heerlijke periode ...

Dé lijst werd 's avonds gemaakt, gezellig in pyjama, samen plaatjes knippen. Nadeel van die gezellige donkere avonden ? Dat lelijke flitslicht. Dus dan maar een paar in zwart-wit, met opzet de "flou"-foto's gekozen, 't is de sfeer die 't 'em doet hé !

32

2010-11-22T14:27:00.000-08:00

Ben ik vandaag. 32. Vreemd hoor, zo'n getal. Het zegt zo weinig en toch zo veel. Maar jarig zijn, is elk jaar leuk, dat vind ik er toch van ! *klopklop* Houden zo, zou ik zeggen !

Anyway, wat ik wilde zeggen : goed gesoigneerd geweest, dat ben ik ook. Meneer Frutsel kookte heerlijk en bediende me op m'n wenken, zalig is dat :-)))

En Kleine Frutsel ... die leefde zo hard mee ! Dat vond ik eigenlijk het allermooiste verjaardagscadeau, het enthousiasme van mijn vierjarige dochter. Al dagen was ze in mijn plaats aan 't aftellen, zei ze steeds dat ik nu toch echt niet meer lang moest wachten en dat ze dan zo hard voor mij zou zingen. Wat ze vanmorgen ook deed. Ik hoorde hoe Meneer Frutsel haar wakker maakte uit haar diepste dromen en haar toefluisterde dat het hét moment was. Ze was op slag klaarwakker en haar ogen strààlden, toen ze voor mij aan het zingen was. Ze was zo blij voor mij, zo blij als enkel mijn Kleine Frutsel kan zijn. Ze zei 's avonds : "kom mama, je bent nog stééds jarig hoor !" en dat vierden we met een drankje en een chipje. Ze was doodmoe, maar vroeg me toch of ik getrakteerd had in de klas, wat de kindjes gezegd hadden en of ze de snoepjes lekker vonden. Toen ik haar naar bed bracht, vroeg ze of ik bij het opstaan nog steeds jarig zou zijn ? Neen dus. Dat vond ze heel erg jammer.

En dat alles voor mij en niet voor haarzelf (want los van de chipjes, zat er voor haar weinig in hé). Heerlijk vond ik het. Daar wil ik niet uitgebreid over bloggen, niet komisch over doen en daar hoeven ook geen foto's bij. Maar het moment wil ik wel even hier vangen, voor later.

Dankjewel Kleine Frutsel, om mijn Kleine Frutsel te zijn, zoals alleen jij dat kan.

Dankjewel Meneer Frutsel, voor de lieve attenties :-)

En dankjewel aan iedereen die me lieve wensen stuurde !! Op naar de volgende !

Wreedheden

2010-11-10T23:43:00.001-08:00

Kleine Frutsel kijkt al eens graag naar een film. Correctie : het is eigenlijk zowat het enige waar ze naar kijkt. Bumba en Tik-Tak werden geruisloos ingeruild voor de Disneyklassiekers, animatiefilms en kinderfilms als Het Paard van Sinterklaas. Meestal volgt ze het zelfde stramien : ze "ontdekt" een film uit haar eigen filmkastje, bekijkt de film vervolgens 462 keer (waarbij wij af en toe meekijken en haar zo helpen om steeds meer van het verhaal te begrijpen) en speelt dan heelder scènes na met haar Playmobils en haar beestencollectie. Heelder scènes, echt waar, sommige dialogen komen letterlijk uit de films. Om je te bescheuren soms !

Dat Disney-films niet één en al heppie-heppie-joyjoy zijn, dat weet iedereen. Al was het schrikken om in elk verhaal de wreedheden terug te zien. Bambi's moeder die schielijk het leven laat, Sneeuwwitje die de bossen invlucht omdat de jager haar achterna zit (want haar hart moest in dat doosje, remember ?? ik was 't vergeten, slik) en in élke film zit wel één of andere boze heks/stiefmoeder/aanverwant monster. Echt waar, dat was ik vergeten. En het is slikken als je ook die scènes vertaalt voor je kind. Ik wil niet het soort moeder zijn dat hele stukken weglaat, om het kind te sparen. Toch niet uit Disneyfilms (want van andere beelden scherm ik haar af tot haar veertigste, peis ik !). Dus leg zo flink mogelijk uit wat er gebeurt, zonder al te veel details, maar dat ze toch snapt waar het over gaat. So far so good, het verwondert me al maanden hoe nuchter ze daarin is. Al vermoedde ik wel dat het waarschijnijk een proces is ...

Dat vermoeden werd vandaag bevestigd. De film van 't moment is Ice Age. Voor wie 'm niet heeft gezien : denk ijstijd, de dieren migreren en een door omstandigheden samengekomen clubje van een luiaard, een mammoet en een sabeltijger proberen een verloren gelopen mensenkleuter terug bij de ouders te krijgen, alvorens die ijstijd alle leven onmogelijk maakt. De luiaard is den komiek van 't spel, de sabeltijger de slechterik (die natuurlijk tegen 't einde van de film overloopt naar de goeie) en de mammoet de ietwat sjagrijnige goedzak, die de leiding neemt. Waarom Manny, de mammoet alleen ronddoolt (en niet met een kudde mee is), wordt na driekwart film duidelijk, als ze in een grot naar primitieve muurschilderingen staan te kijken. De mammoet staat verdrietig te kijken naar een getekende scène (die dan zo een beetje tot leven komt om 't spel uit te leggen) van een mammoetgezin dat staat te knuffelen, alles peis ende vree. Tot ze plots door jagers omsingeld worden, de vader verdedigt zijn ménage, maar moeder en kind worden in een hoek gedreven en de rest kan u wel raden. Tja, ook in de ijstijd moest er gegeten worden, anders hadden u en ik hier ook niet gezeten. Maar triestig is het wel, Manny die vrouw en kind verliest, ik hou het ook amper droog.

Kleine Frutsel had me dus ook al om uitleg gevraagd bij die scène. Ze snapte het niet helemaal. Dus ik leg het flink uit, dat Manny daarom triestig is (die ogen !!), dat hij zijn vrouwtje en kindje kwijt is. Ze moest persé weten waarom de jagers dat deden, dus vertel ik over het feit dat wij ook dieren eten. Nuchter als ze is (of moet ik nu zeggen "was" ...) keek ze de volgende weken nog 27 keer naar Ice Age.

En zo geschiedde ook vandaag. Vroeg op, Ice Age willen kijken en ik lig nog half weg te dommelen in de zetel, u ziet het ongewtijfeld voor u. Begint ze daar toch plots onbedaarlijk te snikken ... Ik schrik me een ongeluk, wat scheelt er ?? Het komt er met horten en stoten uit : ik ben zo trie-ie-hiestig omdat ze die bee-ee-heebiemammoet meepakken om op te ee-hee-eeten en nu heeft Manny-hie-hie niemand meer, dat is allemaal zooooo eeeeeerggg, gevolgd door veel gesnik en gesnotter. Kràk. Dat was mijn moederhart. In duizend stukjes. Mijn onschuldige kleuter begint te ondervinden dat het leven erg wreed kan zijn. En hoe graag ik haar daar ook zou willen van afschermen, dat gaat natuurlijk niet. Dus troostte ik haar, terwijl ik heel hard op mijn lip beet en besloten we om even Nijntje te gaan kijken, om de gedachten wat te verzetten.

In mijn gedachten kwamen plots honderden voorbeelden van wereldse wreedheden naar boven, allemaal dingen waar ze nu nog geen weet van heeft, maar die wij haar binnen hier en een paar jaar zullen moeten uitleggen. Net omdat ze sterker in die wereld zou staan. En toen had ik plots ook héél erg veel behoefte aan Nijntje, om de gedachten te verzetten. Slik.

Eén, twee, drie, vier !

2010-11-02T04:35:00.000-07:00

Omdat ik dat groeiproces zo fascinerend vind.

Het overvalt me zo vaak dat ik denk : wanneer ben jij zo groot geworden ? Je ziet je kind niet groeien, omdat je er elke dag met je neus op gedrukt staat. Maar als je in foto's en filmpjes gaat grasduinen, zie je het natuurlijk wel. En dan denk ik weer : wanneer was jij zo klein ? Dat lijkt ook alweer zo lang geleden ! En tegelijk is het net of het gisteren was. Zucht. Het is soms ingewikkeld om uit te leggen. Maar u snapt het wel, u maakt het vast ook mee :-)

Vier keer jarig !

De taart der taarten

2010-11-02T04:17:00.001-07:00

Die hadden wij dit jaar écht wel, een heuse boerderijtaart, bijna te mooi om op te eten.

Dankjewel Bianca, voor deze prachtcreatie, wij zijn grote fans !!

VIER !

2010-11-02T03:55:00.000-07:00

Vier is ze nu, onze Kleine Frutsel. Een heerlijke verjaardag, nog klein genoeg om er ten volle in op te gaan (dat kleuterenthousiasme !) en oud genoeg om het al ten volle te beseffen.

Een aftelkalender, familiefeestjes, klastraktaties, een kroon, cadeautjes, een prachtige taart, ... het was er allemaal. Kleine Frutsel heeft enorm genoten. En wij ook.

Nog heel veel mooie en vooral gelukkige jaren en groei maar niet té snel, grote Kleine Frutsel van me ... gefeliciteerd !

Franse stranden

2010-11-02T03:44:00.001-07:00

Uitwaaien op Franse stranden, dat doen wij graag.

Ergens begin oktober gingen we nog eens naar Wissant. Heerlijk !

Gedachten

2010-10-08T09:49:00.001-07:00

Dingen waar ik nu aan denk, zo uit de losse pols ...

... dat ik dringend een verjaardagstaart moet bestellen.

... dat ik niet kan geloven dat Kleine Frutsel al 4 wordt. Vier ! Serieus.

... dat ik het geweldig oké vindt dat ze in de Lion King-fase zit. Heerlijke film met geweldige muziek, elke keer dat ze kijkt, pikt ze weer extra details mee en het spreekt voor zich dat al haar knuffels momenteel Simba, Nala en Zazou heten.

... dat ik het eigenlijk (ondanks het feit dat het vermoeiend is, soms) geweldig leuk vind dat Kleine Frutsel altijd hardop pratend speelt. Haar arsenaal stemmetjes en accenten is nu al ongelooflijk !

... dat ik hier lijstjes zou kunnen maken van alle nieuwe dingen die Kleine Frutsel al kan, maar ja, op stoefen zit niemand te wachten, peis ik. Alhoewel, 't is mijn blog ! :-) )) Maar een voorbeeldje ? Ze kent de dagen van de week en kan die perfect toepassen (gisteren, vandaag, morgen). Nou ? :-)

... dat ik nog steeds elke keer smelt als ze mij de liefste mama van de wereld noemt.

... dat ik het geweldig fijn vind dat ze zo makkelijk blij te maken is. Mensen die het kunnen weten (zijnde mensen met pubers in huis, de gruwel !) zeggen dat ik hier geweldig van moet profiteren, alsook van alle voorgaande punten eigenlijk. Wat ik dan ook heel hard doe ! Al fluisteren anderen me dan weer in dat elke leeftijd zo z'n charmes heeft. Ik vind bijna-vier in elk geval geweldig. De rest zijn zorgen voor morgen.

... dat ik nog zo'n vierendertig dingen zou kunnen opsommen, maar dat ik dat nu even niet ga doen. Wordt wel nog eens vervolgd.

Een paar dagen later bedenk ik dat er in dit postje wel gigantisch vaak gebruik gemaakt wordt van het geweldige woord ... "geweldig". Nu ja, foert, dat is ze ook, mijn kind, schoon kind ! :-))

Blinde boekenruil

2010-10-01T00:18:00.000-07:00

Ik deed hieraan mee, voor 't eerst en vond dat wel erg plezant !

Het was alleen een beetje moeilijk om zelf een boek van tussen mijn stapel te vissen, omdat ik die net twee maanden geleden helemaal had uitgemest. Een deel écht houden en een andere stapel naar 't containerpark. Dus nu viste ik tussen de boeken die ik wilde houden, maar ik vond er toch eentje. En in ruil kreeg ik van iemand anders bovenstaand exemplaar ! Ben al eens benieuwd, hij ligt op mijn to-read-stapeltje ... Leuk initiatief !!

As the world turns

2010-09-19T13:18:00.000-07:00

Ik ben een vrolijke blogster, wat zeg ik, een vrolijk mens ! Mevrouw Frutsel vindt meestal dat het glas halfvol is, dat je 't allemaal zo zwart niet mag zien en dat dramatiseren voor niks goed is. Maar soms gebeuren er dingen waar je toch even van moet slikken, soms staat de wereld stil of soms heb je er even allemaal geen zin in en wil je je het liefst even ter plaatse ingraven voor een kleine winterslaap. Oh well, mevrouw Frutsel is ook maar een mens hé !

Soms voldoe je eens niet aan de verwachtingen. Vinden mensen dat je dingen niet had moeten doen. Of net wel. Daar kan je je over opwinden. Maar of het helpt is een andere vraag.

Soms vinden mensen je blijkbaar niet zo geweldig. Hadden ze zich vanalles van je voorgesteld en bleek dat geweldig tegen te vallen ? Goh, lang geleden had me dat iets gedaan, maar de jaren brengen toch verstand met zich mee, ik kan daar blijkbaar tegenwoordig geweldig mee leven :-)

Soms stel je jezelf teleur omdat je alweer eens niet gedaan hebt wat je je nog zo had voorgenomen. Maar dat kan morgen ook nog, niet ? ;-)

Geen toestanden ten Huize Frutsel hoor, gewoon een bloemlezing van een drukke week, tijdens dewelke ik me bovenstaande bedenkingen maakte. En die ik optimistisch weer klasseerde. Want er zijn begot ergere dingen in 't leven, dat zie ik van dichtbij, rondom mij, bij mensen die het door een situatie of tegenslag wel heel hard te verduren hebben.

Dan ga je vanzelf relativeren. Zo probeer ik ook mijn angst voor komende donderdag weg te relativeren. Kleine Frutsel moet diablolo's in de oren. Goh, 't houdt niets in, klein roesje madam, voor je 't weet heb je ze weer mee naar huis ! 't Zal allemaal wel zijn, maar ondergetekende staat bij iedereen die haar goed genoeg kent, bekend om de rampscenario's. Queen of the Worst Case Scenario's ! Hoe dat te rijmen valt met mijn positieve zelf, het is me een raadsel. Zorgt het voor een soort evenwicht, compenseert het één het ander ? Het doet er niet toe. Maar Miss Worst Case Scenario doet me denken aan alle mogelijke bijwerkingen, zowel van de ingreep als van de verdoving .. het kàn he zeg, zwijg mij ervan ... Miss Sunny Side Up bedenkt dat we in een geweldige welvaartstaat leven en somt nog even op waarom het echt moet en hoe blij ze wel niet is dat het "maar dat" is, zijnde een medische onbenulligheid, vergeleken met wat anderen moeten doorworstelen op dit zelfde moment.

En Kleine Frutsel ? Die houdt zich momenteel met belangrijker dingen bezig. Zo worstelde ze dit weekend met de prangende vraag : waar gaat de zon eigenlijk slapen ? Want die gaat 's avonds "onder", dat weet ze, de zon gaat slapen en de maan neemt de wacht tijdelijk over. Meer dan genoeg voor een bijna-vierjarige me dunkt, maar daar neemt onze Copernicus in de dop geen genoegen mee. Wààr is de zon dan eigenlijk, mama ? De waarheid is te ingewikkeld en mijn povere poging (had geen didactisch materiaal ter ondersteuning) interesseerde haar weinig tot niets. Ze besloot zelf dat de zon een slaapholletje heeft in de grond. En leunde vervolgens tevreden achterover, kauwend op de volgende existentiële vraag die ze ons voor de voeten gaat gooien. Kleuters zijn geweldig. En zeer goed voor het relativeringsvermogen.

Gefrutsel

2010-09-12T11:47:00.000-07:00

Het hoe en waarom van onze naam deed ik al eens uit de doeken.

Maar ik hoor wel her en der mensen fluisteren : jaja, frutsel frutsel, we zien er toch maar bitter weinig van, van dat zogezegd gefrutsel ! Nou ja, ik hàd dan ook al uitgelegd dat ik weliswaar hou van gefrutsel, maar dat Madam Frutsel wegens tijdsgebrek gewoon al een tijdje niet meer aan frutselen toe kwam. Tot vandaag ! Het kriebelde al een tijdje om één van mijn frutselactiviteiten, zijnde scrappen, weer op te pikken. En vandaag voegde ik diezelfde daad bij het woord. Ik heb nog kilo's foto's liggen, maar ik trok mezelf op gang met een lay-out van Kleine Frutsels eerste schoolfoto. Ik heb namelijk een kaderken op mijn kast dat net het klassieke scrapformaat heeft (voor de leken : 30x30cm of toch ongeveer) en dat gewoon schreeuwt om regelmatige up-dating. Die schreeuw werd al een jaar of drie genegeerd, maar nu zit er een splinternieuwe lay-out in, van de schoolfoto dus. Zo'n foto's zitten anders toch maar in dat plastiekske en dat is zonde, want ik was geweldig content van die eerste schoolfoto.

We zijn dus weer begonnen, met andere woorden. Wat ik dus eigenlijk zeggen wilde. Je moet daarvoor dus twee maanden congé achter de rug hebben, om pas twee weken daarna de spirit te vinden om ermee te beginnen. Typisch.

Janneke

2010-09-12T01:56:00.000-07:00

Jip & Janneke -week in de klas.

De laatste dag mochten ze verkleed gaan. 'k Geloof dat moeder er nog meer lol aan beleefde dan dochter. Geweldig !

Ik doe mee !

2010-09-11T10:50:00.000-07:00

Olalala, zoveel over gehoord de vorige keer ! Deze keer doe ik mee !

Alleen ... het hoeft toch niet zelf gemaakt te zijn hé ?

Count me in !

Wie doet nog mee ??

Bloemlezing van de afgelopen week ...

2010-09-11T09:25:00.000-07:00

* Kijk mama, wat een lieve vogels zijn dat ! Ze leggen baby's in doekjes en ze brengen die naar de mama's, zo liéf zeg !

(wijzend naar ooievaars on duty in een tekenfilm)

* Wat gebeurt er eigenlijk met de mama van Bambi, die is plots weg ?

(terwijl ze voor de honderdste keer naar de film kijkt en nu blijkbaar pas doorheeft dat de mama écht wel opeens verdwijnt, ze tonen dat namelijk niet echt expliciet)

* Als ik later groot ben, word ik ook een mama ! Zo leuk, dan gaan er hier twee mama's in ons huis wonen !

(heeft duidelijk nog geen plannen om het nest uit te vliegen, oef)

* Zeg, laat mij eens met rust, ik ben ook moe van een ganse dag op school hoor !

(hmmm, klinkt als een copy-paste ... )

Eentje voor later

2010-09-09T08:30:00.001-07:00

Even iets wat ik tegenkwam bij medebloggers en dat ik graag wil bewaren voor later ... Daar dient mijn blog ook voor hé, een dagboek, om hopelijk nog vele jaren plezier aan te beleven.

Het is een column van Alice Bradley. Bewaren voor later dus, zodat ik met een krop in mijn keel kan herlezen en vergelijken met alle Kleine Frutsels die onze Kleine Frutsel is geweest ...

LETTING GO OF YOUR KIDS, LITTLE BY LITTLE

I knew there would come a time when I’d have to say good-bye to my little boy. I just didn’t realize it would happen again and again.

Well before I became a parent, I could have guessed that raising a child would involve, in addition to much joy, its fair share of sadness. I mean, I’d seen plenty of commercials where parents watch their kids leave home. I had heard “Sunrise, Sunset.” I’d been warned there would be a time to let go and that the moment would be bittersweet. But I pictured this letting-go happening once, maybe twice: on my child’s first day of school, and the day he drove off to college. My husband and I would wave good-bye as we stood arm in arm, our hair graying tastefully. I’d be wearing a sweater set and pearls. I had it all worked out.

But in fact the act of letting go is gradual. Every year, I find myself mourning my son’s slow exit from childhood. I can hardly look at photos of now-7-year-old Henry as a toddler without a lump forming in my throat. I miss the child he was; I want to hold on to the kid he is now. And just when I think I grasp who he is this second, he changes again.

On the other hand, this constant changing and shifting means I’ve had the distinct pleasure of enjoying several amazing characters. All Henry, of course — but in many ways, each his own person.

First there was the Newborn: an inscrutable lump who eerily resembled Winston Churchill. Of all the Henrys I’ve known, I miss that one the least. Sure, the first year was full of milestones, but mostly I remember the crying and the not-sleeping and the crying some more. We were in love with the Newborn, but more than anything, we looked forward to what (and who) would come next.

Then came One: a joyous Buddha who erupted into chortles and shrieks at a smile from a stranger or the taste of a new food. He discovered words and strung them together with babble, laughing uproariously each time. “Mommy blahblah fire truck bbbbbth turtle,” One would shriek, slapping his knee. Everything was a question to One. He’d clamber onto me and point at objects, asking: “What this? This?” Then he’d watch me closely, his milk breath heating my cheek, as I named it all.

Two took One’s budding language skills and ran with them. While his peers were collecting discrete words and phrases, Two was engaged in a constant monologue. He would give the day a theme: “It’s New Friend Day,” he’d announce in the morning, and we’d head to the park, our mission set.

Two also had his dark moments. When his needs weren’t quite met, he’d throw himself to the ground, his language skills abandoning him as he shrieked nonsense syllables. (We still talk about the time Two screamed that his stroller was “too murfy.”) I never thought I’d miss Two, but in retrospect, his tantrums were kind of adorable compared with the bigger-kid frustrations we deal with these days.

Three is the one whose pictures I can’t look at without choking up. In those photos, you can see that Three is losing his baby fat, but he still has the round baby cheeks, the softness around the edges that would soon fade.

Three was in love with me. Maybe this is why I miss him so much? When I picked up Three from preschool, he’d jump in my arms and kiss my face, murmuring, “Mama, Mama.” How could I not want more of that?

Four was also enamored and wanted to make an honest woman of me. Every few days, Four would look directly into my eyes and propose: “Marry me, Alice Catherine Bradley.”

I told Henry the other day about how he used to propose to me, and he laughed himself off his chair. I laughed too, but part of me wanted to defend that little boy who saw nothing funny about his desire to make me his own. Who assumed I was his, and always would be.
Five stretched out like taffy, turning into a skinny, knobby-kneed creature. He was affectionate but found the world far more interesting than his mother. That is how it should be, but knowing that didn’t make the transition any easier.

Five was in kindergarten, so he knew about many things. Things like “helping,” which he defined as “telling us what to do.” He knew that “manners” meant “always saying ‘May I?’” (”Henry, do you want milk with your dinner?” “No, Mommy, it’s, ‘Henry, may I ask you if you want milk with your dinner…?’”) Five knew that you should never leave an intact acorn lying on the ground. “Whole acorns are lucky,” he’d tell us, then whisper a wish to the acorn and tuck it in his pocket.

Five was so certain. Every time he issued a declaration, I felt a pang: When would self-doubt kick in? Even as I exulted in his confidence, I worried. When would the world knock him down?

Six wanted only to hang out with his Dad. I didn’t mind this entirely — not being the number-one choice to play Star Wars with had its advantages — but it stung a bit. Six seemed to sense that I was bothered, and he would apologize yet never change his mind. I loved this about Six. He knew what he wanted and saw no reason to back down.

Six wanted to be cool, and knew that being cool did not include getting kissed by your parents. He told us that when we walked him to school, there would be no more hugs or kisses. A high-five would have to suffice. I agreed, trying not to think about the 3-year-old who’d leapt into my arms at school pickup.

Seven seems to be a preview of what it’s like to raise a teenager. Seven slams doors and yells at us about how misunderstood he is. When he’s not storming around, however, Seven is excellent company. He writes books and invents machines and shares his insights about the world and his place in it. Seven can’t wait until he’s grown up, he tells us.

Seven won’t hold my hand anymore. I insist on walking hand in hand when we’re crossing a busy street, but as soon as we’ve reached the other side, he pulls away. This kills me the most. Wait, please, I’m not ready, I want to say. Give me a couple more years, at least.

But every now and then he forgets we’re linked, or pretends to, and he keeps holding on. On those days, we walk all the way home like that. Usually we’re quiet, but sometimes we talk about the future and what it might bring. He tells me about all the adventures he can’t wait to begin, and while he’s talking I notice how much taller he seems, or how much more grown-up his face is beginning to look. It’s as if I can already see the next Henry, somewhere up ahead. I listen, and I hold on a little tighter.

1 september

2010-09-01T07:26:00.000-07:00

Vorig jaar hadden we natuurlijk ook foto's, van die àllereerste schooldag. En ik besloot om daar een jaarlijkse gewoonte van te maken. Het is toch elk jaar iets bijzonders en ze veranderen zoveel. Dit jaar stond ze werkelijk te springen van enthousiasme, dat is wel heel geruststellend voor moeder- en vaderharten. Geen tranen, geen gezeur ... of net wel, maar dan eerder van wanneer-mag-ik-nu-gaa-haan ?? Zelf kon ik er jammer genoeg niet bij zijn, ik word natuurlijk zelf bij mijn nieuwe bende koters verwacht. Ik moest zelfs eens goed slikken toen ik thuis vertrok, ze is twee maanden bij mij geweest, 't is alweer een beetje loslaten ... Maar gelukkig had Meneer Frutsel een halve dag vrij genomen. Hij heeft er zelfs aan gedacht om ook op de speelplaats een paar foto's te nemen, zodat ik het ook een beetje kon zien, geweldig gewoon ! En zo zijn we weer vertrokken, voor een nieuw en hopelijk voorspoedig schooljaar, voor ons allebei. We zullen goed slapen vannacht !

't Is weer voorbij ...

2010-09-01T07:18:00.000-07:00

Zie dat nu ... alle vakjes al ingekleurd, when did that happen ?? Net zat ik dat ding nog te fabriceren, ergens in de eerste dagen van juli, omdat Kleine Frutsel echt niet goed snapte dat het GROTE vakantie was. Ze had net een spannende kijkdag achter de rug in die nieuwe klas, had zelfs al een nieuw kentekentje mogen kiezen en nu mocht ze gewoon niet meer naar school ? En hoé lang dan wel niet ? Dat snapte ze niet ! De kalender bracht soelaas. En een dagelijks aftellen, soms tot moeders grote ergernis, want voor haar was 't ook grote vakantie en aftellen staat dan helemaal onderaan de to-do-lijst natuurlijk. Maar goed, ze snapte het wel, het was ook wel fijn en makkelijk en ik wou er een foto van posten, heb die hier ergens staan, maar het kwam er niet van en kijk, nu zijn alle vakjes al ingekleurd ... en is die mooie zomer weer voorbij. Het was heerlijk, die zalige weken vrij, op naar de volgende ! :-)

Trots

2010-08-25T05:17:00.001-07:00

Een mens vervult eigenlijk heel wat rollen in z'n dagelijkse leven. Je bent tegelijk vrouw van en je bent mama van. Je bent zelf ook nog dochter, schoondochter, kleindochter, zus, schoonzus én tante. Op de werkvloer juf en collega. Je bent buur en vriendin. Je bent misschien een doorn in 't oog of net de steun en toeverlaat. De ene rol is makkelijker dan de andere, maar je probeert ze allemaal tegelijk te vervullen, meestal sta je er zelfs niet bij stil.

Er is in mijn leven nog een mooie rol die ik mag spelen. Een rol waar ik geen auditie voor moest doen, maar waarvoor ik werd gevraagd. Een rol die ik ondertussen al twee keer met veel liefde en plezier heb aangenomen en die ik tot in de lengte van mijn dagen met evenveel plezier en liefde zal vervullen. Ik ben meter. Een trotse meter, want ik heb toch wel gigantisch veel sjans met de twee exemplaren waarover ik mag "meteren". Ze hebben bovendien, zonder dat ze elkaar al ooit ontmoet hebben (maar dat komt nog wel) eigenlijk best veel gemeen. Ze zijn natuurlijk de allerschattigste metekindjes ter wereld, dat staat buiten kijf, u kunt erover discussiëren, maar u verliest toch. Ze zijn nog klein, maar ze zijn zo optimistisch, menig volwassene kan er iets van leren. Ik hoor het u wel denken, jaja, kinderen zijn toch altijd blij, wat voor zorgen hebben die nu ? Kinderhand is gauw gevuld, enzovoortsenzoverder. Maar opnieuw, u verliest de discussie. Die twee van mij hebben het in 't leven nog niet altijd allemaal zomaar cadeau gekregen.

Hij werd in 2006 geboren aan de andere kant van de wereld en heeft daar al flink wat doorstaan. Afscheid moeten nemen, vechten om te overleven. Hij vond een halve wereldbol verder zijn papa en mama en startte een nieuw leven, met geweldig veel liefde en warmte, als een prins wordt hij op handen gedragen en gekoesterd.

Zij werd hier bij ons geboren, in de zomer van 2009, in een warm nestje thuis, als jongste van drie en na lang wachten ongelooflijk welkom. Voor haar is de strijd om te overleven nu begonnen, sinds die gemene cellen vanbinnen in dat kleine lijfje op hol sloegen. En ze vecht met bravoure !

Het zijn doorzetters, die metekindjes van mij. Ze lachen van 's morgens tot 's avonds. Voor hen is het leven, ondanks de moeilijkheden die ze zo jong al het hoofd moe(s)ten bieden, een feest. Een Afrikaans feest. Een muzikaal feest. Dat hebben ze gemeen. Ze zijn een zonnetje in huis. Dat die twee zonnetjes nog heel erg lang mijn leven mogen verwarmen !

Drukdrukdruk

2010-08-24T23:05:00.000-07:00

Wist u dat ...

... het schoon vakantieleven bijna voorbij is ? En dat Kleine Frutsel heel erg verlangt ... voor mezelf mocht er gerust nog een maandje bij. Maar goed, ik zie ze wel omhoog gaan, al die wenkbrauwen. Jaag u niet op en wees gerust, vandaag over een week ben ik weer volle bak aan 't werk !

... ik zo vaak wil bloggen, inspiratie genoeg, maar dat het er zo vaak niet van komt ? Ik zou denken dat het iedereen wel bekend voorkomt, maar sommige mensen slagen er in om hun blog echt onderhoudend goed te onderhouden. En daar ben ik wel wat jaloers op !

... ik er eindelijk in geslaagd ben om onze videocamera leeg te maken ? Alle filmpjes staan op de pc en nu kunnen we eindelijk weer af en toe iets vastleggen voor het nageslacht. Nu nog die filmpjes knippen en plakken tot een leuk geheel dat op DVD gebrand kan worden. Maar wanneer oh wanneer gaan we dat eens doen ?

... ik soms weer zin krijg om te scrappen ? Ik zag gisteren kersverse lay-outs bij een maatje die mijn scrap-hobby deelt en ik had op slag zin om er ook weer eens in te vliegen. Merkwaardig genoeg moet ik vaststellen dat ik dit gevoel elk jaar heb, zo eind augustus. Vreemd. Want net dan heb ik er eigenlijk geen tijd meer voor en moet ik me schools-gewijs voorbereiden ... Ach, het past perfect in het tyische gedrag dat ik als student al had. Wat je op dat moment eigenlijk zou moéten doen, stel je uit en in de plaats daarvan heb je een heleboel andere projecten in gedachten ...

... mevrouw Frutsel sinds kort loopt ? Als in "Start to Run", met Evy die haar aanmoedigingen je middenoor in schreeuwt ? En het helpt nog ook. Helemaal geweldig hoe ze na een loopsessie applaudisseert en vervolgens commandeert dat het morgen rustdag is en je dan zelfs niet màg lopen. Minder geweldig is het knalrode hoofd waarmee ik door onze dorpsstraten ploeter. En ronduit vervelend is de rugpijn die ik er na elke sessie aan over houdt. Laat ons hopen dat dat een beginnerskwestie is, die er nog uit groeit. Of zoiets. Want ik zou het wel graag volhouden.

Kritiek

2010-08-17T00:02:00.000-07:00

Ben ik nu te kritisch ?

Maar ze moesten in mijn verse fruitsla, vandaar dat ik zònder wilde !

Het Meisje met haar eerste zwierrokje

2010-08-16T23:58:00.001-07:00

Imagine

2010-08-12T23:45:00.000-07:00

Ziedewel, een kind van haar vader, ik zei het toch ?

Dat worden hier later namiddagen vol ongerustheid, als die twee samen een toer gaan doen ...

Muizenissen

2010-08-12T07:57:00.000-07:00

Dat heb je dan met katten in huis. Of zoals Meneer Frutsel vrolijk besloot : "Ach, zo zijn we verzekerd van een muizenvrij huis !". Dat klopt natuurlijk wel. Voor de goede orde, dit exemplaar kwam uit de tuin. Onze Luigi bracht het beestje nog half-levend langs de achterdeur naar binnen, alwaar het de genadeslag kreeg (terwijl wij ongerust naar de keuken snelden, omdat we niet begrepen waar al dat kattentumult vandaan kwam, zo vroeg op de morgen). Het was echt net gebeurd, het beestje was nog warm en al. Ocharm. Kleine Frutsel vond het ook maar niets. 't Is niet de eerste keer dat ze 't ziet, maar ze was toch een beetje boos op ons kattenbeest. En daarna begon ze meteen de uitvaart te regelen. Ze vindt muizen momenteel met voorsprong de zieligste beestjes van het universum, want gisteren hoorde ze nog in de Brielmeersen dat de plaatselijke uilen daar ook verzot zijn op muizen. En vandaag in het Boudewijnpark was 't weer één en al roofvogel en rarara ... wat eten die ? Gelukkig is er nog Assepoester met haar muizennest, waar Lucifer er nooit in slaagt om er eentje scheef te slaan. Leve Disney ! Alhoewel ... (maar over Disney-gruwels een andere keer meer).

Give-Away !

2010-08-12T07:50:00.000-07:00

Bij BLOG 44 doet ze van Give-Away, allen daarheen !!

Allé eigenlijk niet, want hoe meer volk, hoe minder winstkansen, hihi, maar goed, 't is een wedstrijdvoorwaarde en de hebbedingen zijn altijd zo leuk, die moet je toch eens gezien hebben !

Eén van mijn favorieten is de boekenboom, wat een superleuk ding ... ik zie 'm zo al ergens hier neergeplant staan ...

Enfin, meedoen en dan duimen maar !

Nostalgie

2010-08-10T00:16:00.000-07:00

Nostalgie voor 2 euro, ge kunt er niet voor sukkelen !

Ik was vorige week in de Kringloopwinkel. Dat kwam allemaal door mijn schoonmaakwoede. 't Is te zeggen, de hele maand juli kwam van opruimen niet veel in huis. 't Was verlof, samen met Meneer Frutsel, dus dan heeft een mens wel betere dingen te doen. Maar op 2 augustus was 't uit met die pret. En toen begon het toch te kriebelen. Een lijstje werd opgesteld. Voor de goede orde : dat het begon te kriebelen is niet van plezier of het blijde vooruitzicht op schoonmaakweek hé zeg. Dat kriebelen moet je eerder zien als een zenuwachtig, vervelend gekriebel, zo van : so much to do, so little time left (ik weet het, 't is allemaal relatief :-)

Ennieweej, het is gewoon een feit dat er gans het schooljaar dingen uitgesteld worden, dat bergings en bureaus volgelegd en volgepropt worden, met het idee dat je dat in die hele lange zomervakantie wel allemaal in orde krijgt. Maar dan is het zover en moet je het nog doen ook. En orde in huis is orde in mijn hoofd. The little Monica in me, ik zie het je wel denken, Madam Kroezel ! Dus trok ik hier kamer per kamer, kast per kast, alles open. Ondertussen heb ik alles in mijn handen gehad (de garage was werkelijk een hoogdag), 7 vuilniszakken gevuld en ben ik 2 keer met een volle auto naar 't containerpark gesjeesd. En ben ik zeer tevreden over de huidige stand van zaken. Met twee katten en een Kleine Frutsel in huis is er àltijd vanalles te stofzuigen en op te ruimen (en dan heb ik het nog niet over Meneer Frutsel gehad, maar dat zou hij niet zo plezant vinden, dus dat doen we maar niet), maar we zijn toch verlost van een pak overtollige rommel. Ik moet nog één kamer aanpakken, zijnde "den bureau". Daar moet ik nog even de courage voor toope-rapen. Misschien moet ik hier een foto plaatsen van de huidige toestand. Ik zou dan misschien extra gemotiveerd zijn om er snel aan te beginnen en zo al gauw een "after"-foto te kunnen presenteren. Maar de toestand is nogal schaamtelijk, dus of ik dat durf ...

Terug naar de Kringloopwinkel ! Daar ging ik dus een lading van onze overtollige huisraad afzetten en ik kon het niet laten om even rond te kijken. Ik lees hier her en der altijd over die fantastische Kringloopvondsten. Ik weet het wel, je moet daarvoor regelmatig eens gaan kijken en verschillende winkels doen en zo. Veel geluk dacht ik dus niet te hebben, tot ik daar in een hoekje deze doos vond ! Nostalgieeeeeee ! Ik kreeg als kind exàct hetzelfde setje van Sinterklaas. En GELUKKIG dat ik daarmee was, 25 jaar geleden, ik herinner het me nog zo goed. Vooral dat flessenverwarmertje (microgolf bestond nog niet, mo how zeg !), dat was in mijn ogen precies echt ! Ik greep meteen de doos vast, bang dat de bejaarde man naast mij het alsnog zou afpikken. Dit was voor mij ! Euh, voor Kleine Frutsel natuurlijk hé. Die er trouwens ook zeer blij mee was. Alleen moest ik wel even uitleggen waar dat flessenverwarmertje precies voor dient, onze Kleine F is natuurlijk wel kind van het microgolftijdperk. En dat alles voor 2 euro, geef toe, ge kunt daar toch niet voor sukkelen ?

Van de appel en de boom

2010-08-05T14:07:00.000-07:00

Dan komt haar liefste vriendje spelen en dan zie je dit :-))

Die appel is netjes recht naar beneden uit die boom gedonderd, lijkt me zo. En als je haar vraagt wat ze later wil worden/doen als ze groot is, zegt ze alleen maar : "dan ga ik met de auto rijden, ik ga dat leren en dan kan ik dat helemaal alleen !". Meneer Frutsel kan op z'n beide oren slapen, 't is de dochter van haar vader.

Tijd-strijd

2010-07-29T06:07:00.001-07:00

Ik begin ze te begrijpen, de gepensioneerden die beweren dat ze sinds hun pensioen nog minder tijd "over" hebben dan vroeger. Met het belangrijke verschil natuurlijk dat de meeste tijd naar eigen zin kan ingevuld worden. Maar ik snap wél dat de dagen precies nog sneller om vliegen ! Want ik ben naar jaarlijkse (fantastische) gewoonte in zomerverlof en in 't onderwijs betekent dat twee heerlijke maanden ... Ik had allerlei fantastische voornemens en een maand later moet ik aan de meeste nog beginnen. Maar "ontspannen" kan ik al aanvinken en dat is natuurlijk ook al heel wat ! Zelfs van vaker bloggen is nog niet zoveel in huis gekomen. Waarmee ik meteen ook mijn eigenste allereerste blogverjaardag ben vergeten !! Heppie Blogdeeej toe mie !

En aan bovenstaande foto te zien, ben ik niet de enige die in tijd-strijd verkeert ... Kleine Frutsel wil zo vreselijk graag "groot" zijn. Het gaat zelfs zo ver dat ze vannacht wakker werd en me riep (ze mag nog niet alleen uit bed), ze wou wat water. Nadat ze slaapdronken wat water naar binnen had geklokt, zei ze plots (met zo'n echt nachtstemmetje) : "Mama, als ik later groot ben, mag ik zelf wakker worden en zelf water nemen om te drinken hé ? Maar nu ben ik daar nog wat te klein voor." Waarna ze meteen terug vertrok naar dromenland ...

Groot zijn, het is me wat. Dat ze nog maar wat klein blijft. En op sommige momenten lijkt ze het daar toch ook mee eens. Zoals op de foto dus. De draagmand in kwestie is een exemplaar dat we ooit eens kregen, er zaten geen wielen bij. Bleek heel handig om als bedje te gebruiken de eerste maanden, zo'n spijlenbed is toch veels te groot voor een pasgeboren hummeltje. En na Kleine Frutsel kwam bij vrienden meneer M, die er lekker in sliep. Vervolgens droomde Kroezelken er zijn heerlijke babydromen in, gevolgd door Lotje. En nu heeft het ding net dienst gedaan bij kleine Fien. En is het terug thuis gearriveerd, om te wachten op nieuwe slaperkes (iemand ?). Telkens als het terug bij ons is, wordt het dankbaar aangenomen door onze kleine Frutsel, die het geweldig vindt om er de poppen eventjes in te leggen. Of er dus zelf in te kruipen. Dan speelt ze van baby, met passend babygebrabbel. De huilbuien van in-den-tijd laat ze gelukkig weg :-) Koddig !

Dierenvriend

2010-07-26T06:25:00.000-07:00

Dit troffen we gisteren in een hoekje van onze zetel aan.

't Is een echte dierenvriend, onze Kleine Frutsel. Echt een kind om heelder dagen met haar botjes door de stallen en weides te rennen. Of iets exotischer, een dolfinarium ... Dringend tijd om weer eens met onze seizoenspas naar de dolfijnen te gaan kijken !

Imelda Wie ?

2010-07-22T15:24:00.000-07:00

Hmmm, zou dit een voorbode zijn van wat ons nog te wachten staat ?

Terug

2010-07-21T03:00:00.000-07:00

We zijn weer terug ! Terug van 10 dagen weggeweest, eventjes weg uit alle dagdagelijkse dingen. Gaan ontspannen ergens op het Franse platteland. En het was alweer heerlijk ... la douce France heeft ons werkelijk nog nooit teleurgesteld ! We hebben ondertussen al een flink aantal departementen bezocht (we proberen om elke keer naar een ander departement te gaan) en de variaties in het landschap zijn eindeloos. Deze keer hadden we een huis gehuurd in de Lot-et-Garonne, een hele groene wijnstreek. Het werd een rustige week : lekker lang slapen (Kleine Frutsel deed mee, hoera !), in de voormiddag een uitstapje links en rechts, lekker eten en in de latere namiddag ontspannen aan het zwembad. Want we hadden een privé-zwembad in de tuin en dat is écht voor herhaling vatbaar ! Het was muisstil als wij dat wilden (want nergens buren te zien), als Kleine Frutsel sliep bijvoorbeeld. En we konden ongegeneerd brullen van de pret aan het zwembad, zonder daarmee andere mensen te storen. Héérlijk !

De zwemkunsten van Kleine Frutsel evolueerden trouwens zienderogen. De eerste dag was ze heel bang en kleefde ze constant aan ons vast in het water. Amper een uurtje later kreeg ze zelfvertrouwen en de rest van de week ging ze zelf in en uit het water, dreef ze lekker rond op buik en rug en trappelde ze het hele bad rond, hondjes-slags-gewijs. Alweer een stap vooruit !

En zei ik al dat we lekker gegeten hebben ? :-) Daar zijn we heel goed in, in dat eten :-) En gelezen dat ik heb, maar daarover een andere keer meer.

't Was fijn !

TIEN !

2010-07-08T23:46:00.000-07:00

Tien jaar meneer en mevrouw Frutsel !

Oostende, 8 juli 2000. Aaaaah, waar is den tijd ...

In de volgende jaren kwamen extra diploma's, 4 jaar lekker samenhokken in een appartement, leuke reisjes, een verhuis naar ons eigen huis en Kleine Frutsel als kroon op dat alles ! O ja, we trouwden ook nog, ontwikkelden nieuwe hobbies of haalden oude interesses van onder 't stof, leerden nieuwe mensen kennen en beleefden natuurlijk de ups-en-downs van Het Leven Zoals het Is. En die wil ik na tien jaar nog altijd het liefst van al beleven met Mijn Meneer ! Op naar de volgende !

En dan ...

2010-07-07T04:06:00.000-07:00

En dan ... dan is dat vreselijke kankerbeest daar. Het woord dat je zo vaak hoort, verhalen van vrienden, kennissen, verre familie. Je wordt er soms bang van, wanneer slaat het toe ? 't Heeft geen zin om daar aan te denken, maar 't speelt wel eens door je hoofd. En dan ... is het daar écht en wel drie keer, in een paar weken tijd. Drie keer, in de dichtere familiekring. Drie verschillende verhalen, drie verschillende wegen die nu verplicht bewandeld moeten worden, bochten die je niemand op z'n levensweg toewenst. En als zelfs de allerkleinsten niet gespaard worden, als je moet toezien hoe je lieve metekindje haar allereerste verjaardag op de dienst oncologie zal moeten doorbrengen ... dan voel je je plots zo ontzettend klein. De natuur, gemeen en hard. De wereld stopt even met draaien. Verdomme verdomme verdomme !!

De eerste dag !

2010-07-02T01:51:00.000-07:00

Of hoe alles voorbij gaat. De immense juni-drukte ligt eindelijk achter ons. Toetsen, rapporten, schoolmusical, bosklas, afscheid zesdeklassers, eindvergaderingen, laatste toast op het voorbije jaar, ... het is allemaal achter de rug. Eindelijk twee zalige maanden van vrijheid. Die eerste dag is eigenlijk de allerleukste, omdat die lange vakantie nog vol verwachting voor je ligt. Alles kan nog, twee maanden zeg, september is ver-van-mijn-bed ... Ik zette de echte zomer gisteren op gepaste wijze in ... denk aan solden, hapje eten, terras, kinderwaterpret, coupe fraises, grieks eten en een afsluitende zomercocktail op den dijk. Goed begonnen is half gewonnen !

Vandaag ...

2010-06-11T23:32:00.001-07:00

* stond ik niét welgezind op. Ik vind 7 uur zo vroeg op een zaterdagmorgen, na een veel te drukke week ... Ik kwam dus zwijgend de kamer van roepende Kleine Frutsel binnen, opende het raam en strompelde weer naar buiten, richting badkamer. Ze kroop haar bed uit en kwam me meteen achterna, om dan met haar allerliefste stemmetje te vragen : "doe eens een lachend mondje mama ?". Ze kan moeders gemoed al verdomd goed inschatten. Toen ik slaperig vroeg waarom dat dan wel moest, antwoordde ze "omdat ik jou zo graag zie !". Bye bye ochtendhumeur ! Dat kan ze dus ook al goed :-)

* viel ik al van de trap en 't is pas half negen in de ochtend. Het gebeurde net na voorgaande episode, toen ik al beter gezind maar nog even moe, de trap af strompelde. Halverwege deed ik een uitglij-manoevre en zo was ik rapper beneden dan gepland. Gelukkig was daar Meneer Frutsel met een zakje ijs. En troostende woorden. En dat schaap moest dan nog wel gaan werken. Op een zaterdag. Ocharm !

* moet ik 70 eieren koken. Zeventig. Jawel. Vraag me geen details. Denk oudercomité, vaderdag, 380 ontbijtmandjes en maak zelf uw besluit.

* tel ik al af naar straks. Dan is het zomer en ben ik 2 heerlijke maanden VRIJ. Dan vier ik ook mijn eerste blogverjaardag, hoi ! Maar eerst nog twee gekke weken van veel toetsen en rapporten, een grote schoolmusical en ook nog eens bosklassen. Zot zijn doet geen zeer. Ge moet er alleen twee maanden van bekomen, elk jaar.

* schijnt de zon. Gelukkig ! We gaan er maar eens invliegen ... de eieren roepen ...

Je weet dat het zomer wordt ...

2010-06-10T13:09:00.001-07:00

... als er ijsjes aan te pas komen ! Liefst buiten. Genieten !

Make-over !

2010-06-04T14:37:00.000-07:00

Ik zou het nog bijna vergeten te bloggen, maar we hebben hier vorig weekend van make-over gedaan. Kleine Frutsel sliep met haar drie-jaar-en-een-half nog steeds in een spijlenbed. 't Is niet dat het kind ermee gepest werd, maar we vonden het toch stillekes aan tijd voor een groot bed. En bij overgang van een babykamer naar een echte kleuterkamer, hoort gewoon een make-over. Al was het maar om mama eens uit de bol te laten gaan :-) En papa zag de uitvoering helemaal zitten, dus we hebben ons best gedaan ! Het feit dat roze haar lievelingskleur is, hebben we wijselijk een beetje genegeerd, want dat zijn fases hé. Kleine Frutsel was er in elk geval gewéldig blij mee ! Ze vroeg steeds opnieuw "Is dat nu echt van mij-zelf ??". Ze kan nu ook echt spelen in haar kamer, wat ze al een tijdje begon te doen, telkens ik boven begon op te ruimen.

De eerste nacht verliep vlekke(n)loos. De tweede nacht vlekte het bloed een eind weg op haar laminaat ... Uit dat veel te grote bed gedonderd natuurlijk, beide lippen aan flarden en moeder en vader een schuldgevoel zo groot als Tasmanië (euh, ik kan even niet op de goeie vergelijking komen ? help ?), want we waren, na die ene goeie nacht, de extra kussen op de grond al helemaal vergeten ... Nog een nacht later stonden er bedhekjes links en rechts op de randen en nu slaapt ze als een roosje. Je ziet ze bijna niet liggen, die kleine wurm in dat veel te grote bed. En ze is zo trots. Ze wil zo graag groot zijn. Terwijl ik steeds vaker stiekem de pauze-knop voor een paar jaar zou willen indrukken.

Roland Garros

2010-06-03T12:51:00.001-07:00

Ze was druk aan het spelen (getuige de ontploffing in die hoek daar), maar voor Roland Garros trok ze plots haar zetel tot vlak voor 't scherm. Ze ging er echt eens goed voor zitten.

En ze zei : "Ik vind dat leuk, zoals ze daar met die ballen spelen !".

Next !

2010-05-22T05:17:00.001-07:00

Zoals dat meestal gaat met de fases zoals in het vorig stukje beschreven, verdwijnen die weer even plots als ze gekomen zijn. Gelukkig maar. Weer heel eventjes relatieve rust, voor de volgende zich aandient. Lap, 'k had het niet mogen neerschrijven hé, dat gaat zich hier nog tegen mij keren, ik voel het ! Gaat ze seffens weer alles uit de kast halen om te bewijzen dat het allemaal geen waar is wat mama hier heelder dagen schrijft ! Ach ja, hebben we dat ook weer gehad.

En zoals dat ook meestal gaat na zo'n fase, maken ze daarna meestal opeens een soort sprongetje. Kunnen ze opeens iets nieuws, zijn ze op één of ander gebied precies weer een stuk ouder geworden. Deze keer is het hier een sprongetje van filosofische aard. De echte waarom-vragen komen ook nog, liet ik mij door de vakliteratuur vertellen (aka de boekskens), maar nu zitten we hier blijkbaar in de "als"-fase. Het verschil tussen toen en als zal voor een volgende fase zijn, maar voor de rest gooit ze ons nu steeds dingen voor de voeten als ...

* Mamaaaaa ... als ik nog niet geboren was, waar was ik dan eigenlijk ?

* Mamaaaaa ... als ik in het toilet zou springen en ik spoel dan door, kan ik dan zwemmen in die buizen daar ?

* Mamaaaaa ... als de planten dat water van de gieter opdrinken, éten ze dan de aarde ?

* Mamaaaaa ... als ons lichaam kan breken, wil dat dan zeggen dat we van glas gemaakt zijn ?

Zo uit de mond van een driejarige. Daar staan we met momenten toch echt van te kijken. Ze verwacht dan natuurlijk ook een doordacht en deftig antwoord, anders stelt ze de vraag gewoon opnieuw :-) Ze slorpt echt alle woorden op die ze tegen komt. Ze is nu fan van eigenlijk en natuurlijk. En ze heeft de hele tijd toch echt wel dringend honger hoor mama !

Euh en verder ... is ze opeens fan van Rihanna. Vraagmenietwaarom. Rihanna begot, pfffff, dan draaien ze dat kind haar laatste hit en zegt die kleine opdonder vanop de achterbank opeens "dat vind ik echt een mooi liedje mama !". Het gaat haar blijkbaar gewoon om de woorden "Take it" uit het refrein, ze zingt dat als "teeee-kent, teee-kent". Nog een sjans, want die tekst is zo geweldig hard NIET voor haar leeftijd bedoeld, ik mag het niet gedroomd hebben dat ze het allemaal juist zou zingen. Slik. 'k Zou haar mond moeten spoelen met marseillezeep peis ik. Moet toch maar weer eens op zoek gaan naar haar K3-CD die sinds onze laatste reis precies spoorloos is, waardoor de radio dan aanstaat en onverhoede rampen als de Rihanna-fase ons overvallen. Ik hoor ze ergens toch véél liever zingen over Alle Kleuren van de Regenboog, dan de Rihanna-lyrics, brrrrr. Daar heeft ze later nog tijd genoeg voor, als ze mag uitgaan en al. Vanaf haar dertigste zal dat zijn, dat spreekt voor zich. Tot dan kan ze zich hier in stilte wel bezig houden.

Van rozen en manen of net niet.

2010-05-19T06:49:00.000-07:00

Dat een kind opvoeden niet altijd rozengeur en maneschijn is, dat weet iedereen die er één of meerdere exemplaren van gekweekt heeft. Mijn ouders begot op de eerste plaats, want hoe verder heel dat opvoedingsproces hier vordert, hoe minder ik het snap : 4 kinders in 5 jaar tijd ?? 'k Weet niet, maar je zou ze mij toch niet moeten geven !! Misschien 4 met telkens 5 jaar tussen, dat zou nog iets zijn. Maar ja, 't zou natuurlijk ook kunnen dat wij zo'n brave bloedjes waren, daar kon je er gewoon niet genoeg van hebben. Zo snel mogelijk ! Ja, dat moet het beslist geweest zijn !

Enfin, die van ons kan o-zo-lief zijn, ons doen gieren en brullen, ons hart doen smelten en onze dagen verlichten. Ah ja, mijn kind, schoon kind, dat heeft de natuur goed geregeld. Maar er zijn zo van die dagen ... en soms plakken die dagen zich samen tot weken ... iets wat wij dan zeer gepast "een fase" noemen. Van-'t-is-weer-een-fase. Want je moet het toch ergens een reden geven en 't kan niet zijn dat we voor altijd zo'n stout-en-brutaal-kindertje zouden hebben hé, o nee ! Dus dan is 't een fase en 't is altijd duimen dat zo'n fase rap passeert. Zodat we weer van ooh-en-aah kunnen doen en vertederd kunnen neerkijken op braaf spelende kroost.

Enfin, u snapt het al, we zitten hier weer in zo'n fase. Ik maak er verder geen woorden aan vuil, want ik hoor het overal, her en der in bloggertjesland verschijnen stukjes als dit, of deze, of die daar. En dan ben ik altijd wreed content dat wij niet de enigen zijn ! En dan dank ik het mama-blog-fenomeen, want lekker lachen met de miserie op een ander, omdat het oh zo herkenbaar is, is heerlijk en goed voor 't relativeringsvermogen ! Dus dankuwel, mama-blogs-aller-landen ! Santé, op de "fases" !

P.S. De foto is er eentje van Kleine Frutsel die net lekker stout was (en de wind van voren kreeg) en nu zichtbaar haar kansen overweegt ... hou ik nu op of waag ik me nog een stapje verder ? Drie keer raden ...

Een tandenborstel, mijne frak.

2010-05-13T04:54:00.000-07:00

Er zijn zo van die dagen. Van die dagen dat je gewoon in de ogen van een wildvreemde kan lezen dat je nu wel heel erg onnozel overkomt. Je zou willen schreeuwen dat je écht wel meer hersencellen in je kop hebt zitten, maar je beseft zo hard dat het alles alleen maar erger maakt. Dus lach je gegeneerd en buig je het hoofd. Aldus geschiedde ten huize Frutsel. De droogkast mensen, hij marcheerde niet meer. 't Is geen goedkoop spel, dus daar kon het niet aan liggen. En aangezien de zomer al lang vergeten is dat hij hier in ons land eigenlijk ook een tussenstop van een paar maanden moest maken, is dat spel echt wel onmisbaar. Ook al omdat ik een hekel heb aan schuurpapieren-handdoeken, maar soit. De Miele-man werd gebeld, want die moderne apparatuur, daar moet je nu eenmaal een stielman voor hebben. Dat bleek trouwens eens te meer toen die man hier was. Hij klapte een draagbare computer open en verbond het ding met een kabeltje aan onze droogkast. Geen plug-in-kabeltje, dat is van de vorige eeuw, zo bleek. Nee, beste kijkbuiskindertjes, dat kabeltje kleefde hij gewoon magnetisch vast aan onze droogkast ?? Kijk, zo'n moderne technologieën blijven mij verbazen. De tijd van vijst-den-boel-maar-eens-open (en probeer het daarna weer in mekaar te krijgen zonder een paar vijzen over te houden) is definitief voorbij !

Het was gelijk nen doktoor met een stethoscoop. Geheel en al magnetisch begon mijn droogkast te draaien (zonder.de.startknop.om.te.draaien.echtechtwaar) en vertrouwde vervolgens al zijn diep verborgen technische geheimen toe aan de laptop. Dat gesprek was trouwens van zeer korte duur, 't ding was kerngezond, want ik sloeg in dit verhaal eigenlijk het eerste hoofdstuk over, met name het binnenkomen van de stielman. Hij wierp één welgemikte blik op ons droogmasjien en zei meteen (en nu wordt het genant) "Maar madammeke, 't is uwe filter hé". Ik was al geheel en al gereed om te zeggen dat ik dat wel wist, want dat dat de reden van zijn bezoek was, namelijk een steeds brandend filter-alarm-lampje dat elke droogactiviteit verstoorde, ongeacht het feit dat ik écht wel netjes de pluisjes uit het ding had verwijderd. Ik slikte het nog net op tijd in, want de Miele-man wist wel wat hij zei, zo dacht ik dan maar. Hij nam de twee kleine filtertjes vooraan uit ons masjien, toonde me dat pluisjes verwijderen niet genoeg is, dat je die dingen soms eens moet spoelen met water en een oude tandenborstel. Wat hij vervolgens deed. Ik bood nog aan om de dingen af te drogen. Had ik beter niet gedaan, want voor 70 euro had ik me net zo goed kunnen laten dienen. Zeventig euro, mijne frak. De mens was er waarlijk zelf gegeneerd over, maar ja, hij moest een basisbedrag voor de verplaatsing rekenen van den baas en één kwartier werk. Daar waren echter nog maar een paar minuten van gebruikt, dus voor de vorm maakte hij die 15 minuten nog vol door een controle van de interne computer voor te stellen. Waarna hij dus zijn laptop bovenhaalde en dat kabelgedoe deed waar ik zo van onder de indruk was. Wat op zijn beurt niets opleverde, want ons masjien droogde intussen weer even vrolijk als voorheen. Maar het kwaad was geschied. Er zijn zo van die dagen dat je je zo onnozel voelt. En dat dat nog eens geld kost ook, toeme toch !

Omdat het te leuk is

2010-05-12T13:16:00.000-07:00

Niet veel tijd om te bloggen, maar nu lekker verlengd weekend en over 8 luttele weken strekt een zalig lange zomervakantie zich voor me uit, dus er is hoop op beterschap ! Maar eerst nog van rapporten en toetsen doen en ook nog een groot schoolfeest-musical-dinges en al. Maar nu eerst verlengd weekend. Dus.

En was het u al opgevallen dat ik graag eens van achtergrondpapiertje wissel ? Misschien niet, want ik bewaarde het wisselen tot nu toe een beetje voor mijn klasblog. Kwestie van hier wat eenvoud en sereniteit en zo te bewaren. Of zoiets. Maar ik kom gewoon geweldig veel leuke backgrounds tegen, die allemaal gratis zijn en zo hard naar mij lonken. Ze wéten gewoon dat ik soms - als ik ooit weer eens 5 minuten tijd heb - ook een scrapper ben en van die soort is geweten dat ze verslaafd zijn aan schone papierkes en achtergrondjes en zo van die dingen. Tot die soort behoor ik dus ook, inderdaad. Dus ik ga hier ook gewoon van achtergrond-veranderen doen. Sorry, het is gewoon te leuk !

En verder vandaag, zei Kleine Frutsel het volgende (tussen honderden andere zinnen en filosofietjes) : "Chipkes, die groeien aan de chipkesboom. Ze moeten die gewoon plukken en dan in een zakje doen en dan het zakje dichtdoen en in de winkel leggen. En wij kopen dat dan en eten het op." Was het leven maar zo simpel. Ik zou die boomkes alvast kweken in mijnen hof, zeker weten. Maar eerst zou ik daarvoor groene vingers moeten kweken, want die heb ik ook al niet. Maar Kleine Frutsel weet vast wel waar ik die kan vinden.

Ernst

2010-04-24T14:56:00.000-07:00

Gieren en brullen is het vaak met een kleuter. De zottigheden die ze uitkramen zijn niet bij te houden. En vaak gaat een mens daar helemaal in mee, wat wil je ? De fantasie slaat hier constant op hol, als ze speelt worden alle poppetjes tegenwoordig van een tekenfilmstemmetje voorzien en ze "vertrekt" hier heelder dagen met haar poppen en buggy's (as in : meervoud, jawel, want 't is een dochter van haar vader en aldus voorzien van een gans wagenpark) naar het strand, naar de stad of naar eender waar haar fantasie haar brengen wil.

Maar ze kan net zo goed bloedernstig zijn en dan snapt ze niet waar haar ouders zo'n zottigheden halen...

Conversatie over de voorbije schooldag.

Kleine F vertelt heel enthousiast over Jules, de klaspop.

Kleine F : "Jules heeft vandaag leuke, nieuwe schoenen gekregen van de juf !"

Madam F : "Maar hoe leuk is dat zeg ! Zijn het zomerschoenen ?"

Kleine F : "Nee, 't zijn SPORTschoenen, hele mooie hoor mama"

Madam F : "Oh zo leeeeeuuk !! Daar kan Jules vast keihard mee lopen en springen zeg !"

Kleine F roloogt, zucht ... "Sèg mama, Jules is wel een POPPETJE hé"

Vreemde blik (jong, wat doet mijn ma nu weer uiteen ??) incluis.

Madam F "Euh ja, dat is waar."

Stilte

Zekerheden

2010-04-24T14:51:00.000-07:00

pasen 2009 (boven) en pasen 2010 (onder)

Ze veranderen zo veel en zo snel, maar er zijn nog zekerheden in het leven. Leve de paashaas !!

Ondertussen, live uit Frankrijk !

2010-04-08T11:29:00.000-07:00

"Papa, er ligt daar iets op tafel en 't is van beest gemaakt !!"

(er zat dus een kever op tafel)

"Aaaah, we hebben weer centjes gekocht zie, dat is goed hé"

(de geldautomaat bezocht)

"Papa, jij bent de meneer van de centen hé !"

(à la Al Bundy ? Dat heeft ze goed bekeken :-))

"Wow, dat is goed aan het vuuren hoor !"

(het kacheltje brandt goed)

"Wat is dat toch eigenlijk met cactussen ? Want daar zit toch écht nergens kaka tussen hoor, waarom heet dat dan zo ?"

(bestudeert bloedserieus de cactussen in een stadstuin)

En ondertussen zijn we al làng weer terug van dat zalige weekje weg, waarover later misschien meer (of misschien ook niet, want de foto's staan al tijden op Face-Book en al). We hebben twee zalige weken congé gehad, Meneer Frutsel, Kleine Frutsel en ik. Twee weken samen congé (jaja, Meneer doet sinds vorig jaar mee met die paastraditie en pakt dan twee volle weken, jui !). Twee weken van vooral reizen naar de Côte d'Azur, maar ook uitslapen, eindelijk weer eens onzen hof in gaan, tripjes links en rechts ... aaaaah, the good life !! Spijtig dat het morgen weer gedaan is. Maar goed, we houden vast aan onze goeie gewoontes en tellen opnieuw af ... Nog 11 weken en 't is weer van dadde !!

De wereld is klein !

2010-03-27T05:00:00.000-07:00

Ja, de wereld is klein, ook in bloggersland !

Hoe gaat dat ook allemaal ? Je leest een blog en dan nog eentje en je begint dat wat te volgen. Je krijgt dan zelf de bloggerskoorts en start op uw eigen. En volgt ondertussen een lijstje andere. Al die verhalen uit het dagelijkse leven zijn heel herkenbaar, vaak grappig en altijd ontspannend. Enfin, dan is er een zaterdagmorgen, je gaat wat boodschappen doen in de plaatselijke winkelstraat van onze kleine gemeente. Daar wandel je met de buggy, Kleine Frutsel is vanzelfsprekend mee met moeder, je weet nooit wat er uit de boom valt. En plots zie je een klein ventje fietsen. Dat fietsje komt je wel heel bekend voor ! Je draait je om, om te zien wie er bij dat manneke hoort en je ziet nog een manneke (check !) en een mama, die duidelijk ook iets in de mot heeft en een blik van herkenning werpt op Kleine Frutsel. Mo how (zeggen wij hier dan), kom je elkaar tegen in real life en herken je elkaar aan de kinders, hoe grappig is dat niet zeg !! Ik vind het leuk, dat niet alle bloggers in verre grote steden blijken te wonen, maar dus ook gewoon bij ons om de hoek, om het zo te zeggen. Leuk om je te ontmoeten, Annelies !!

Ze veranderen toch rap hé madam !

2010-03-24T14:22:00.001-07:00

Ze was vandaag zo schoon in den hof aan het spelen, iets wat vorig jaar nog moeilijker was, lees : ze vroeg toen echt NOG meer aandacht dan nu :-). En ik realiseerde me dat we vorig jaar rond deze tijd nog met dat hele zindelijkheidsgedoe moesten beginnen (wat trouwens op twee dagen gepiept was, hà !). Deze week hebben we het potje al opgeborgen, want ze gebruikte het niet veel meer (*ik ben al héél groot en ik ga al op het grote toilet, potjes zijn voor kleine kindjes * einde citaat). Daarom dus twee foto's in onze keuken, maart 2009 en maart 2010. Om eens te zien hoe rap dat toch wel niet gaat, dat groot worden.

Poppenmoeder

2010-03-23T05:43:00.000-07:00

Zowaar. De inspiratie deed ze op bij tante Kathleen, die zojuist 9 stralende maanden zwangerschap heeft afgesloten met dit prachtexemplaar. En aangezien imitatie her middle name is voor 't moment, kon dergelijk rollenspel bij Kleine Frutsel niet uitblijven. Op de foto is ze zwanger van popje, maar 't kan evengoed een hond of een leeuw zijn of allebei samen onder dat t-shirt gepropt, waarom niet ? Want dàt is het voordeel van kleuter-rollenspel, alles kan en alles mag en de geboorte duurt een nanoseconde. En daarna is ze alweer een duplotoren aan 't bouwen. Leve de fantasie !

Je weet dat Pasen nadert als ...

2010-03-20T05:57:00.000-07:00

... je vier kersverse kiekskens in huis hebt !

Jaja, veel oooh's en aaaah's en 't was allemaal wreed schattig !

Wat u echter niet kan afleiden uit de foto's ...

* ... dat het de mijne niet zijn. 't Zijn die van mijn collega, uit de kleuterklas, ze mochten een woensdagmiddag + nachtje komen logeren.

* ... dat Kleine Frutsel het wel erg leuk vond, maar toch ook wat schrik had. Dat was nog handig, ze liet ze de ganse middag braaf in hun bakje zitten en zat er af en toe een tijdje bij.

* ... dat het uiteindelijk met het uur dramatischer werd ... één geel kiekske zag er al wat ziekjes uit (gelukkig had mijn collega mij al gewaarschuwd) en dat beestje ging gewoon zienderogen achteruit. Net die éne middag dat ze bij mij waren, het drama ! Ik heb de hele middag als een radeloze hen rond die bak gedraaid. Na een paar uur zielig piepen, ging het beestje in een hoekje liggen. Ik wist gelijk hoe laat het was ... maar wat doe je eraan ? Je kan moeilijk naar een dierenarts lopen hé ? Ik begon Kleine Frutsel al wat voor te bereiden, maar aan de nuchterheid van een kleuter kan geen down-to-earth volwassene tippen ... Ze kwam gewoon af en toe eens langsgefietst "is 'ie al dood mama ?", om dan weer vrolijk verder te sjeezen.

Uiteindelijk stierf het beestje toen Kleine Frutsel al in bed zat. Ik heb het dan na een uur of 2 aarzelen (want hoe zie/weet je dat het écht dood is ??) toch "verwijderd". Begraven in de tuin zag ik niet zitten, want 't was inmiddels goed donker. Zie je me al in 't donker ne put staan graven in den hof (Meneer F was niet thuis) ? Op dat uur, de geburen zouden wel peizen dat ik een misdaad had gepleegd. Heb dan maar veel zakjes gebruikt ... snik ende snuf. En zucht. De volgende morgen heb ik Kleine Frutsel toch maar een begrafenis-scenario voorgeschoteld, eentje uit de doos van de leugentjes-om-bestwil. Kleine Frutsel vond het best. Ze haalde uit haar doos dan weer uitspraken als : "Het is wel jammer hé mama, maar je moet niet zo erg triestig zijn hoor, want we hebben er nog drie hé !". Ze ging die avond ook even de tuin inspecteren, want wààr lag dat beestje dan wel juist begraven ? We hebben een plekje aangewezen tussen de plantjes. Het was even stil, ze zuchtte eens diep en zei "Dat is daar wel nogal donker hé, zo onder de aarde", waarop wij even moesten slikken en bevestigend knikten. En toen ging ze van de glijbaan glijden. Het leven gaat door en al zeker ?

Komt dat zien, baby Fien !

2010-03-14T09:42:00.000-07:00

Verder is 't hier lekker druk, van bloggen komt soms niet veel in huis ! Aan inspiratie geen gebrek, aan tijd des te meer. Het grootste nieuws van de afgelopen tijd is ongetwijfeld het kersverse leven in onze familie ! Broer Frutsel en Schoonzusje zijn de trotse ouders geworden van een prachtig meisje, Fien !! Een lief klein nichtje voor onze Kleine Frutsel en een schoontje, echt waar. 't Kind kwam met een sneltreinvaart op de wereld en toen we enkele uurtjes later op bezoek gingen, zag Schoonzusje er uit alsof ze zelf gewoon even op bezoek kwam. Stralend gewoonweg ! Nu is voor hen een heel nieuw leven begonnen ... slapeloze nachten, honderdduizenden vragen, maar ook elke dag weer wegsmelten en miljoenen mooie herinneringen. Welkom op de crazy rollercoaster van het ouderschap !! :-)

Ontspan !

2010-03-05T23:15:00.000-08:00

Echt, hier moet u eens naartoe. Serieus.

Allé ja, 't is te zeggen, als u van in de Westvlaanders bent natuurlijk, anders is het wel een beetje ver. En eigenlijk kun je zoiets wel in elke stad vinden, vermoed ik.

Maar terug naar de hoofdzaak : dit moet u eens doen ! Men hure dat spel af (lekker privé, dus je moet je van niemand iets aantrekken), men trekke den badjas aan en men geniet. Zo simpel is het. Wij hebben ondertussen een soort routine, een vaste volgorde van douchen-voetjes warmen-turksstoombad-douchen-relaxen-voetjes-warmen-sauna-douchen-engazomaardoor. Er staat ook altijd een fruitbord en vers geperst sap te wachten. Om daarna àltijd af te sluiten met 20 minuten in het massage-bad, zo'n beetje het summum van ontspanning. Vergis je niet, 't is niet te vergelijken met zo'n brubbeltoestand in een tropisch zwembaddinges. Daar zit je toch maar met 20 tegelijk in mekaars sop te brubbelen en te hopen dat die rare neffenst jou toch niet te dicht komt gebrubbeld. En op één of andere manier krijg ik daar altijd buikpijn van. Enfin, 't is dus van een gans andere orde ! Twee individuele baden naast elkaar (zie foto), proper en alles, die zich vullen en dan aan een speciaal programma beginnen waar je spieren meteen grote fan van worden. 't Is alleen spijtig dat je jezelf dan niet sebiet naar je zetel kan beamen, zo in ultra-ontspannen toestand. Maar daar maakt Scotty ooit wel eens werk van. Intussentijd genieten wij bijna maandelijks, een echte aanrader !!

Daar is de lente !

2010-02-25T10:19:00.000-08:00

Ik weet het, ik weet het, de titel is er waarschijnlijk net dat ietsje over. Maar omdat ik een onverbeterlijke optimist ben, omdat Kleine Frutsel geweldig schoon zat te spelen en omdat het echt wel een fel zonnetje was dat op haar snoet scheen ('t is achter glas weliswaar, maar we moeten toch érgens beginnen dit jaar), awel ja, daarom deze foto. Ik werd er op slag goed gezind van, want de lente is er ! Of toch ergens in de buurt, ik ben er zeker van.

Frutselen

2010-02-20T10:00:00.001-08:00

Kleine Frutsel heeft het frutselen ontdekt !!

Ja, we heten hier natuurlijk niet voor niets de Familie Frutsel. 't Moest wel rap gaan, toen ik op zoek was naar een geschikte bloggersnaam, maar 't was het eerste waar ik op kwam en ik heb voorlopig niets beters gevonden. En zoals ik zei, het is niet zomaar een naam. Want dat frutselen betekent officieel dit en dat doen we hier dus graag. Madam Frutsel frutselt/frutselde (allemaal afhankelijk van fases, goesting, enz) altijd al graag met schoon papier, kalligrafiepennen, stempels, ponsjes en stickers en dat werd op een dag plots gebundeld in scrappen (als in scrapbooken). Dat deed ze een paar jaar vrij intensief, maar de laatste 2-3 jaar komt het er niet meer zo van. Maar dat komt wel weer ! Meneer Frutsel frutselt ook enorm graag, maar dan met verfpotjes, miniatuurvoertuigjes en paint-brushdinges. Hij is meer van het precisiewerk.

En nu frutselt Kleine Frutsel ook ! Ze heeft kennis gemaakt met lijmstift en ponsjes en was er ondertussen al uren zoet mee. We maakten eens half per ongeluk een slinger en nu doet ze niets anders, slingers voor alle gelegenheden (op dit moment is popje jarig bijvoorbeeld). Dat ponsen vindt ze ook geweldig. Zeg nu zelf, je steekt je blaadje in een gleuf, duwt eens keihard op dat spel en opeens zit er niet alleen een prachtig gevormd gaatje (figuur naar keuze) in je blad, maar heb je ook dat zelfde figuurtje in je hand om ergens op te kleven. Ik vind het al geweldig plezant, dus voor een driejarige is dit helemaal fantastisch. En met de frutselgeschiedenis van mama, zit er boven nog een schat aan materialen verstopt in ons bureau. Ze heeft nog geen idee, maar ze is voor jaren voorzien !

Nu weet u ook eens waarom de Frutsels eigenlijk de Frutsels heten. En nu ga ik dat f-woord een tijdje niet gebruiken, wegens overdosis.

Verba volant, scripta manent

2010-02-15T00:05:00.000-08:00

En toen deed ze plots dit !

Met flair, dan nog, want we waren op dat moment met andere dingen bezig en ze riep "ik ben hier wel mijn naam aan 't schrijven hé !", waarop ik al mijn antwoord klaar had, want dat was weer iets te frank naar moeders goesting. Maar toen ik me pruttelend omdraaide, zag ik ... écht wel haar naam ! Of toch ongeveer, zo goed als. En helemaal uit haar hoofd. Sprakeloos, de hele avond. Wat gaat het plots allemaal snel !

De Schone Slaapster

2010-02-09T10:26:00.001-08:00

Dit gebeurde er Ten Huize Frutsel vandaag, zo rond 18u30 deze avond ! Oké, dit tafereel speelt zich bij u vast op regelmatige basis af. Kindje moe, kindje valt in de zetel in slaap, klaar. Maar hier is dat dus nog nooit gebeurd ! Echt. Nog. Nooit. We hebben een actieve dochter die geweldig goed slaapt, maar dan alleen maar in haar bed. En bij hoge uitzondering eens in de auto, dat kan ook nog wel, als ze moe genoeg is. Maar ergens anders ? Echt nog nooit gebeurd, in die 3 jaar, 3 maanden en 20 dagen van haar leven (oké, de eerste levensweken - tot het refluxmonster de baas werd- tellen eigenlijk niet mee). Ze moet dus echt wel héél erg moe geweest zijn vandaag. Zo full-time naar school op drie jaar, het is toch niet niks, ocharme dat schaapke. Daar moest ik toch een foto van, want wie haar goed kent, zou 't anders niet geloven. De foto's van haar zijn intussen ontelbaar, elke mogelijke move die ze doet, wordt vastgelegd. Liefst in twintigvoud, want met die digitale camera's van tegenwoordig kun je dan nog de schoonste kiezen. Maar foto's van een slàpende Kleine Frutsel zijn hier bijzonder zeldzaam. Bij deze !

P.S. Wie goed oplet, ziet zelfs haar melk staan, in de zetel , onaangeroerd. Die moet ze aan de kant gezet hebben. En ge moet weten, zij en Mister Melkfles, daar komt echt doorgaans niks tussen. Kundepeizenhoemoezewas.

Piet Piraat

2010-02-07T12:25:00.000-08:00

Carnavalsweek in de klas van Kleine Frutsel ! Ik had al lopen bedenken in welk koddig kostuumke ik ons Kleine Kadet zou hijsen, maar dat bleek verloren moeite. Ze werken namelijk per klas in een thema. En het thema voor 1KC is "Piraten". Het leek me eerst wat jongensachtig, maar Kleine Frutsel vindt het geweldig, dus doen we natuurlijk lekker mee ! Een klein piratenpakje kwam ons huis binnengeslopen en dat moet nu te pas en te onpas aan. Apotheose vrijdag met een feestje op school. In piratenstijl, uiteraard. En momenteel moeten de poppen en knuffels er thuis ook aan geloven. Ze moeten de hele tijd "aan boord" (in de zetel) en dan vaart de Scheve Schuit de wereldzeeën rond, Schip Ahoy !

Portretten

2010-01-19T05:04:00.000-08:00

Dit vond ik vorige week, in een hoekje tussen het speelgoed. En dat pakte mij, zo mooi. 't Is natuurlijk omdat het door mijn eigenste monster werd gemaakt, maar toch. Een paar maanden geleden kwamen er enkel krassen op papier, toen was er opeens een kopvoeter in de maak (met veel aanmoediging en gejuich) en nu slingeren hier plots zomaar portretten rond. Die overigens sinds kort ook van armen en een soortement rompje worden voorzien (dus technisch gezien zijn 't niet echt kopvoeters meer denk ik). Juicht allen ! Meer dan dat tekent ze niet echt. Op dat gebied lijkt ze op haar moeder, peis ik. Ik ben ook niet van het grensverleggende type. Ik herinner me dat ik als kind (in mijn lagere-school-tijd dan) vaak ineens iets "nieuws" kon tekenen (iets dat ik dan vast van iemand anders had gezien) en dan dan tot in de treure tekende. Omdat ik dat schoon vond, tiens. And never change a winning dinges eh. Maar goed, dat doet Kleine Frutsel dus ook. Mannekes tekenen, daar kreeg ze geweldig veel applaus voor, dus waarom zou ze van stijl veranderen ? Ik verzamel ze, als ik kan, want met zo'n schrijfbord is dat moeilijk natuurlijk. Die twee zijn al lang gewist. En vervangen door een paar strepen die blijkbaar, volgens de artiest, een paard moeten voorstellen. Moderne kunst, dat zal het zijn.

Baby Jezus

2010-01-19T01:07:00.000-08:00

Ik bedacht net dat ik het, door de drukte van de feestdagen, nog helemaal niet heb gehad over de nieuwe religieuze fascinaties van Kleine Frutsel. Dat is me wat geweest, dat kerstgebeuren dit jaar ! Het begon al een paar weken voordien, toen ze plots van Baby Jezus begon te spelen met haar pop. De dag nadien voegde ze er trots aan toe dat zij Moeke Maria zelve was. Ik had al begrepen (goed opgelet bij de info-dag van haar eerste kleuterklas) dat ze al vroeg beginnen met de lesjes godsdienst. Je moet weten, ik heb zelf mijn hele schoolgaande bestaan op een school van 't gemeenschapsonderwijs doorgebracht. En nu werk ik ook al 11 schooljaren in een gemeenteschool. De lesjes godsdienst zijn dus al héél lang geleden ! In het kleine dorp waar wij zijn neergestreken, is er echter maar één schooltje, een katholiek schooltje dus. Er was nog wat rond te doen, want je kent dat (of wie in 't onderwijs staat, kent dat), als je zelf les geeft, word je min of meer verplicht of geacht om je kind mee te nemen naar je eigen school. Een kwestie van steun en loyauteit en alles. Ik vind dat trouwens echt niet altijd opgaan, want ik ben niet eens benoemd, dus als ze van hogerhand morgen beslissen dat ik in een andere vestiging van onze scholengroep moet gaan lesgeven, moet mijn kind dan mee ? Leuk, zo'n stabiele jeugd ! Enfin, in ons geval speelden er nog factoren mee. Ten eerste werk ik op 50 km van huis, want betekent dat ik in geval van de griep, een hernia of ander mogelijk onheil, ons kind ofwel elke dag 50 km verder moet beamen, ofwel thuis moet houden. Lijkt me niet erg handig. Bovendien wonen we in een klein dorp, wat zou willen zeggen dat alle kinders elkaar hier zouden kennen en zij dus niemand. De keuze was in feite snel gemaakt. Dat ik dan ook mijn eigen kind niet in klas zal hebben, is misschien ook nog wel een goeie zaak. 't Zal ongetwijfeld ook z'n mooie kanten hebben (en soms mis ik wel het feit dat ik veel mis, dat ze dus elke dag bij mij zou kunnen rondlopen), maar de keuze is dus gemaakt. Maar dit dus even geheel terzijde :-)

Baby Jezus dus ! En Jozef en Moeke Maria, en de koningen (ze kan ze zelfs bij naam noemen nu, sinds 6 januari !), de hele mik-mak. Toen ik ergens in de vakantie aankondigde dat we even naar Liesbeth zouden gaan, kreeg ik als antwoord "Elisabeth ? Gaan wij naar Elisabeth ? Dat is de vriendin van Moeke Maria !! ", op zeer verheugde toon, uiteraard. Toen moest ik even mijn kennis van de kwesties opfrissen, want ik wist begot niet wie Elisabeth juist was (in tegenstelling tot de meeste mensen aan wie ik het verhaal uiteen deed, u zou er zich over verbazen hoe goed iedereen die klassiekers kent !).

We hebbend dat kind natuurlijk terstond een kerststalleke gekocht, voor onder onze kerstboom, eentje waar ze mee kon spelen. Want godsdienstig of niet, dat maakt niet uit, het is ook gewoon leuk en gezellig. En grappig. Zoals die keer dat ze haastig kwam melden dat er iets ergs was gebeurd ... Baby Jezus was gebrookt, hij was zomaar vanzelf van de tafel op de grond gesprongen, stout hé van Baby Jezus ! Ze heeft duidelijk nog niet begrepen hoe heilig dat dat ventje is, stout zijn, hij zou er zelfs niet aan durven denken. Er komen nog godsdienstlesjes genoeg, haar licht zal nog wel opgaan :-)

PS Op de foto ontbreekt baby Jezus dus, 't baaske was in herstelling hé.

EINDELIJK !

2010-01-17T02:04:00.000-08:00

Jaaaaaa, het is EINDELIJK gelukt om deze blog in een iets moderner vestje te steken, een nieuwe 'skin' als u wil. Eindelijk. Zucht.

Ik heb al heel wat pruts-pogingen achter de rug, met de gekende desastreuze gevolgen. Maar nu heb ik het anders aangepakt, jawel ! Want de ezel en de steen en al hé, ge weet wel. Ik heb gewoon een nieuwe blog aangemaakt, een namaakexemplaar, een soort speeltuin als het ware. Kan ik prutsen en proberen, zoveel als ik wil, zonder dat ik iets stukmaak. Flink bedacht van mij hé ! En als ik eenmaal de truuken ken, kan ik ze desgewenst toepassen op mijn echt exemplaar.

Dat klinkt allemaal alsof ik er hard heb aan gewerkt. Niet dus. Ik vond gewoon een site van iemand die dingen voor de lol maakt, die achtergronden, en waar je de html-code gewoon kan kopiëren (dankjewel mama Duizendpoot, ik heb het bij jou ontdekt !!). En hopakee, had ik plots de keuze uit tientallen modellekes. Heb dan toch een beetje zitten proberen en ik ga voorlopig voor deze bollekes, er zijn nog schone dinges, maar ik kan eens wisselen van tijd tot tijd hé.

Zo content als een klein kind met Sinterklaas, ben ik. Want ik geraakte dat saai wit hier wat beu en gewoon een achtergrondkleurtje, vond ik zo dan weer euh, gewoontjes. Kleur mag er zijn, zeker in deze donkere wintermaanden. Ooooh, wat verlang ik naar de zomer ! Zou ik die ook niet ergens op het wereldwijdeweb kunnen downloaden ?

Meisjesstreken

2010-01-14T14:29:00.000-08:00

Jaaa, we gaan hier alweer een nieuw tijdperk in, zoals dat gaat in het opgroeien, de ene fase gaat naadloos over in de andere ... Die van ons kan weer een nieuw "kunstje". De foto spreekt voor zich zekers ? Allé ja, kuren hebben ze op alle leeftijden en ze kan al serieus van jetje geven sinds de dag dat ze hier haar eerste kreten liet horen. Ik zie ze nog liggen, op dat ziekenhuisbed. Ze was een dag of drie oud en de eerste krampjes deden hun werk (wat later zou uitgroeien tot geweldige reflux en daarmee onze rozige baby tot een geweldig huil-exemplaar). We hadden net een inbakeringsboekje cadeau gekregen en de doeken had ik ook al, we gingen dat ineens eens proberen, daar zo in die materniteit. Een ràmp was het, waarlijk. Ik herinner me nog levendig hoe we naar elkaar keken toen we vaststelden dat die van ons helemaal niet rustig werd van dat inbakeren en dat armpjes IN dienen doek vastmaken géén optie was. Drie dagen oud, maar mevrouw liet héél duidelijk merken wat wel en niet kon. En armpjes vast, dat was duidelijk een no-go. Een rebel, fluisterden we toen al. Maar goed, wel een heel lief exemplaar gelukkig.

En nu kan ze dus ook serieus vies kijken. Maar dan écht eh peoples. Dan moet ze iets, of mag ze iets niet en dan krijgen we deze blik. Dan wordt ze voor heel eventjes een donderwolk en zit ze met deze blik van onder haar wenkbrauwen vuur te spuwen. Daar moesten we wel even een foto van. Want stiekem vinden wij dit natuurlijk bijzonder grappig. En ik denk dat een foto tijdens die echte puber-tijd-dinges later, niet echt meer geapprecieerd gaat worden. En dan vinden we het waarschijnlijk ook niet zo grappig meer !

Nostalgie

2010-01-13T05:41:00.000-08:00

Kent u deze nog ?

Warempel, ik zie uw geheugen op volle toeren draaien en voor u 't weet staat u terug met beide voetjes in uw lagere-school-schoentjes ! Als je zo'n beetje van de jaren '70 bent zoals ik, vaneigens. Van de jaren daarvoor weet ik niet veel (Madam Frutsel was de oudste thuis), maar in de jaren daarna veranderde er nogal veel. Ik herinner me nog goed dat mijn jongere broer en zus het saaie Franse woordjesboek (met Bruno en Collete) mochten inruilen voor de hippe Bob&Bobette-versie, daar was ik toch wel wat jaloers op, want ik zat tegen dan al in 't middelbaar op mijn Latijnse woordjes te sjieken.

Dus hoe lang deze waarnemingskalender precies heeft meegedraaid, weet ik niet, maar ik heb er alleszins geweldig veel herinneringen aan ! Enfin, dit exemplaar vond ik in de beginjaren van mijn tweede schoolcarrière (lees : als leerkracht dus, sommige mensen geraken nu eenmaal nooit uit het onderwijs en hebben voor eeuwig twee lange maanden zomervakantie, gna) ergens achterin het rommelkot van onze school. Alle "ouwe brol" werd er opgestapeld, want er was immers sinds de laatste jaren geweldig veel nieuw en modern materiaal op de markt. Ondertussen is datzelfde kot alweer quasi leeg. De helft naar het containerpark, de andere helft weer hip, want alles komt immers terug ! In deze tijden van computers en touchscreens is het geweldig cool om links en rechts zo'n oude wandplaat (je kent ze wel, die grote rollen) in je klas te hangen ... aaaaah, de nostalgie ! Ik heb trouwens al gehoord dat ze voor grof geld te koop zouden zijn op 't net, 't zou me niet verwonderen. Ik had beter die rollen ook ingeladen, toen ik deze waarnemingskalender vond. Enfin, het waren eigenlijk twee bakken, twee van die kalenders dus, door jarenlang gebruik onvolledig geraakt. Al jaren lagen ze te wachten op een nieuwe bestemming en nu heb ik ze deze week maar eens van onder het stof gehaald. Er ontbreekt dus vanalles en grote delen ervan vind ik veels te ingewikkeld voor zesjarigen, dus we houden het eenvoudig. Maar ze vinden het geweldig ! En zo kan ik met de huidige weersomstandigheden elke dag even verzinken in nostalgie, vooral dat "mist-prentje" doet me élke keer weer glimlachen. Mist afgebeeld door streepjes, ik vond dat als kind al geweldig grappig. En sommige dingen veranderen nu eenmaal nooit !

Koelkastkiekje

2010-01-10T14:32:00.000-08:00

Een koelkaststokje !

Enkele bedenkingen :

1. Ik heb alles wél even netjes gezet, het lijkt me wel zo eerlijk om dat meteen toe te geven :-) Maar dat hebben zij en zij vast ook wel gedaan, toch ?

2. Neen, er staat niet zoveel in, want 't is zondag en we hebben net het laatste in voorraad opgegeten, morgen moet ik alweer eens boodschappen doen. Hij zit sowieso nooit stampvol (behalve met de feestdagen), want ik doe meerdere keren per week boodschappen.

3. We hebben nog een tweede exemplaar in de garage, die noemen we onze "drankenfrigo". Loop maar niet te zot van enthousiasme bij die veelbelovende naam, want het zijn vooral blikjes frisdrank, flesjes-bier-voor-bezoek (want wij lusten geen bier), een paar flessen wijn en schuimwijn, de zomerse Fiero, die daar mogen overnachten. Ze moeten er wel de bergen vaccins en de occasionele bloed en urinestalen bij nemen (van vréémd volk jawel, niet van onszelf, huiver !) die Meneer Frutsel her en der tijdens de werkuren placht te verzamelen en die soms eens - op weg naar een andere bestemming - een nachtje logeren in onze "drankenfrigo". Ik had u gewaarschuwd. Maar voordat niemand nog bij ons een drankje durft aan te nemen, die dingen zijn altijd zeer netjes en hermetisch verpakt hé !! Misschien moet ik er alsnog eens een foto van nemen als bewijs, voordat ons sociaal netwerk finaal de geest geeft door dergelijke ontboezemingen.

4. Wie geeft er in godsnaam iets om de inhoud van onze frigo ? Maar euh, eigenlijk wil ik wel die van jou zien nu. Ah ja, want jij hebt de mijne gezien. Posten maar !!

Watersnood

2009-12-29T13:10:00.000-08:00

Dikke ellende ten Huize Frutsel ... het expansievat van de verwarmingsketel heeft het begeven. Resultaat : een waterval, een grote opkuis, NOG een waterval (toen we probeerden of we tenminste onze watertoevoer konden herstellen), NOG een opkuis, een koud huis, een lege kraan en een serieus bezwaard humeur !!

En nu maar wachten op de loodgieter ... ocharme diene mens, die tsjoolt dus op deze uren nog rond in het Vlaamsche Land, want 't is een drukke periode, zo verzekerde de man mij aan de telefoon. Ik kan het goed geloven. Maar ik heb het koud ! En ik wil stromend water ! Misschien een goed moment om me eens te bezinnen over dat hele Music For Life-dinges en ook wel die aflevering van Koppen XL (over de tsunami van 5 jaar geleden, gezien ? ik was er effenaf slécht van !), want dan zijn de kleine waterval en de kou natuurlijk geweldig relatief. Ik ga daar eens diep over nadenken, zo naast mijn schone kerstboom, met mijne warme choco in mijn hand, weggeduffeld in mijn splinternieuwe (kerstkado-)badjas. En zeggen dat ik niet eens volk over de vloer heb met Oudejaar, we mogen zelf elders de voetjes onder tafel schuiven. Zucht. Ik schaam me opeens diep over mijn bezwaard humeur. Nu alleen nog hopen dat het geen bergen geld gaat kosten, want ik zie het zo al voor me : er moeten een paar onderdelen vervangen worden, madam ! Als ik eindelijk eens die verrekte Lotto wil gaan winnen, moet ik misschien maar eens beginnen met meespelen. Dat zal allicht de kansen vergroten.

Kinderlijke logica

2009-12-28T01:49:00.000-08:00

Kleine Frutsel poetst, en ondertussen kletst ze alles en iedereen de oren van het hoofd. Bussiness as usual dus. Plots commotie.

Kleine F : "Mama, mijn stofzuiger is stuk !".

Meteen gevolgd door een zelfverzonnen oplossing, constructief als ze is.

Kleine F : "Ik ga de stofzuiger wel meedoen naar papa's werk !".

Ik moet heel onbegrijpend gekeken hebben (Meneer F = Meneer Doktoor), want de verklaring kwam er meteen achteraan.

Kleine F : "Ah ja, want op papa zijn werk is het een vermaak-werk hé (vermaken als in herstellen, op z'n Vlaams), daar moet papa dan eerst de mensen vermaken en dan kan hij daar ook mijn stofzuiger vermaken !".

Probleem opgelost !

Imitatiefases

2009-12-22T02:54:00.001-08:00

Er zijn zo van die fases, tijdens dewelke uw geliefde kleuterexemplaar alleen maar alles precies wil doen zoals jij dat doet. Tot in de details. Tot in den treure. Je zou het als een compliment kunnen opvatten natuurlijk. Maar je wordt er eerder ambetant van, want met name het huishouden geraakt soms met geen meter vooruit. Tenzij ! Tenzij u de volgende zaken in gedachten houdt.

1. Het gaat wel over. Ooit. Ik heb nog geen puber horen smeken om te mogen dweilen. Dus er komen dagen dat u met weemoed hieraan terugdenkt, als u in uw eentje in een emmertje staat te soppen.

2. Jaag u er niet in op. Met volle kracht tegenwerken, heeft alleen maar het tegenovergestelde effect. Ondervind ik hier dagelijks aan den lijve (op van die dagen dat ik mijn eigen tips vergeten ben).

3. Stuur op tijd een brief naar Spanje. Die lieve Sint heeft voor dit probleem alle begrip en brengt dan graag de nodige hulpmiddelen. Gebruik deze hulpmiddelen dan ook en u heeft terstond een gelukkige kleuter. En een proper huis.

En zo geschiedde Ten Huize Frutsel.

Allen aan de wijn !

2009-12-21T00:29:00.000-08:00

Omdat ik het echt een schoon initiatief vind, rept u allen daarheen ! 't Is voor Music for Life, people !

Op het gevaar dat ik nu nergens meer kan afkomen met zo'n schone fles als verrassing, want iedereen zal er al van weten, maar allé, malaria de wereld uit helpen gaat toch enigszins voor hé !

***********

Toegevoegd

We zitten in de auto en ik luister trouw naar StuBru, wat de laatste dagen ook via TV thuis aanstaat, want dat Glazen Huis, dat werkt verslavend, echt wel.

Enfin, zegt Kleine Frutsel opeens (na een stilte, waarin ze duidelijk naar de radio luisterde) :

"Maar mama, ze zeggen altijd op de radio van Oma Màààriààà, van wie is dat eigenlijk de oma ?" . Om te gillen gewoon :-) Ik lag alweer strijk, nog een sjans dat het kind nog niet hoeft te weten wat malaria dan precies wel is. Ik liet haar in de waan, dat mag wel als je drie bent, vind ik.

Strijk

2009-12-20T10:09:00.000-08:00

Meneer Frutsel geeft Madam Frutsel een dikke knuffel.

Kleine Frutsel wurmt zich ertussen, langs onze benen, tot ze tussen ons in staat.

Zegt ze : "Hà, nu zijn jullie de boterhammen en ik ben het vlees !"

Geen idee waar ze zoiets haalt, maar wij liggen al minutenlang STRIJK :-)

Kleuters zijn fantastisch !

Aërosollen

2009-12-20T02:25:00.000-08:00

Toen Kleine Frutsel nog een Baby Frutsel was, hadden we voor 't eerst een aërosol nodig. Te huur bij de apotheek, wat een gedoe ! En telkens als je dacht : "nu hebben we hem niet meer nodig, tijd om het ding terug te brengen !", bleek dat natuurlijk niet het geval en mocht je nog eens terug sjeezen. Niet veel later was er zo'n ding te koop bij Aldi, een jaarlijkse actie blijkbaar. Ik heb nog even getwijfeld, want hoe vaak zou een mens nu zoiets gebruiken ? Nog een sjans dat 'm toch heb meegepakt, ongetwijfeld de aankoop van dat jaar ! Het is niet dat we dat graag gebruiken hé, verre van, maar Kleine Frutsel is nu eenmaal wat astmatisch aangelegd, en onze KA (die nochtans niet kwistig omspringt met AB en zo) vindt het gebruik van de aërosol echt wel aan te raden, ten einde haar longskes niet te veel de kans te geven om te ontsteken. 't Is soms eens een strijd geweest, die tien minuten met het neuskapje, maar ondertussen heeft ze diezelfde strijd opgegeven en zit ze flink alleen in de zetel "te blazen in de machine" (zoals ze het zelf noemt), met een tekenfilm erbij. En het moet gezegd, na een paar dagen aërosol verdwijnt die lastige hoest (die haar anders urenlang wakker houdt) vrij snel. En dan kan de koorts ook zakken, want daar is onze Kleine Frutsel ook zo'n meester in ... 38°C, dat noemen we hier bijna geen koorts meer, want onze madam gaat vaak meteen voor het grovere werk, we hebben al vaak de 40°C op dat schermpje gezien, vreselijk is dat ! Dan is ze helemaal hyper en stuitert ze als een springbal door het huis. De dag dat ze dus als een ellendig hoopje op het tapijt ligt, racen we direct richting spoed, want dan is 't echt serieus mis.

Maar goed, we doen dus nu weer van aërosol, want ze heeft het goed te pakken. We hadden beter aandelen in dat spel gekocht !

Kerstboomstokje

2009-12-19T08:23:00.000-08:00

Stokje van Annelyse !

En ik gooi het door naar iedereen die z'n boom nog niet postte !

't Is niet echt een superfoto, maar 't is al donker en al eh. Onder de kerstboom iets dat op een winter-tafereeltje moet gaan lijken de komende jaren. Ik stond me laatst te vergapen aan zo'n groot landschap met al van die huizekes, bomen ertussen, bergen, bruggen, lantaarns-die-écht-werken, enzovoorts enzoverder. Zelfs paardenmolentjes die écht draaien en van die ski-stationnetjes ! Ik kon er niet genoeg van krijgen ! Bleken die prachtstukskes ook prachtig veel geld te kosten, toeme toch. Maar goed, we zijn gestart met een basis en de komende jaren kopen we elk jaar een stukje bij. Het is vooral 's avonds mooi, als het lekker donker is en je de lichtjes in de winkeltjes goed ziet. Kleine Frutsel vindt het natuurlijk gewéldig en ligt er dan languit bij, te staren door de winkelraampjes, want oké, 't is niet goedkoop, maar 't is supermooi afgewerkt vanbinnen, door die raampjes is vanalles te zien !

Zijn geld waard, ik zeg het u.

Conclusie, ik hou dus van een goeie ouderwetse kerst.

En u ? Posten die bomen !

Dag Sinterklaasje !

2009-12-09T13:34:00.000-08:00

Omdat het Sinterklaasverhaal nu eenmaal nog afgewerkt moet worden met de juiste apotheose : Hij is dus langsgeweest ! Al meer dan een week geleden, maar het kwam er maar niet van om verslag uit te brengen. Maar het was LEUK ! :-) En een succes ! Een beetje zoals overal ten huize blogland, zo lees ik. Ze was heel verrast, durfde eerst het speelgoed niet aan te raken (de snoepjes daarentegen werden direct en onverbiddelijk verorberd) en stond zo van een afstandje te roepen "kijk daar ! de pony op de scooter !!". Dat ding stond dus al sinds de zomervakantie op haar lijstje. We hadden het gezien bij Lieve Vriendin en eerst dacht ik dat een afstand-bediend-ding nog vééls te ingewikkeld was voor onze kleuter, maar haar demonstratie ter plaatse deed me toen snel het tegendeel beseffen. En gelukkig had ik toen de tegenwoordigheid van geest om het Sinterklaas-lijstje te suggereren. Dàt heeft ze onthouden, want ze spreekt er al maanden van. En natuurlijk heeft Sinterklaas dat dan gebracht. Ik had het al weken in huis, kwestie van niet het risico te lopen dat half Vlaanderen dat zelfde ding zou willen en het dus uitverkocht zou blijken te zijn. Alweer een goede tip van Lieve Vriendin, dankuwel ! :-)

Voor de rest brachten Sint en Piet een dokterstasje, de Duplotrein, twee sinterklaasboeken, een Plopmuts (had ik deze zomer al stiekem meegenomen bij een dagje Plopsa), een poets-setje (dat kind kuist graag, hoera !) en wat houten speelgoed. En een grote berg sjoklaa-en-spekskes. De stoomboot is nu terug naar Spanje en wij proberen hier opnieuw orde in de speelgoedchaos te krijgen. En Kleine Frutsel is content !

Ze begint trouwens nu al wat kritische zin te kweken ... Ze had in de klas een mijter gemaakt met een groot geel kruis op. Op 4 december kwam Sinterklaas ook op school langs en ze mocht hem in levende lijve ontmoeten in de sportzaal van de school. Ze was naar eigen zeggen helemaal niet bang geweest, ze had het heel plezant gevonden.

's Avonds zei ze plots : "De échte Sinterklaas heeft geen kruis op zijn mijter hoor !". Ze had hem dus héél goed zitten bestuderen en geconstateerd dat er op die mijter helemaal geen kruis te zien was. Ik mompelde iets over verschillende mijters en sinter-wasmachines en al. En ik bereid me nu al voor op een jaarlijks stijgende kritische blik met de onvermijdelijke vragen. Leve de onschuld !

Go Daddy :-)

2009-12-09T13:23:00.001-08:00

Picture this :

Kleine Frutsel :

"Mama, ik moet pipi doen, ik moet pipi doe-hoen !".

Madam Frutsel :

*mompelt met tandenborstel in de mond* "ik ko-hom !"

Kleine Frutsel staat al recht voor het toilet en duwt haar blote buikje zo'n beetje tegen de toiletbril aan. Ik hoor haar kleuterhersentjes bijna kraken, ze denkt na.

Kleine Frutsel : "Mama, kan ik niet zò pipi doen ?"

(waarmee ze duidelijk het rechtstaand plassen bedoelt, dat enkel voor de mannensoort is weggelegd)

Madam Frutsel proest het uit (de tandpasta-details bespaar ik u) : "Maar neen lieverd, dat kan echt niet, dat kunnen enkel de jongens hé, omdat ze een piemel hebben."

Kleine Frutsel zucht. Maar besluit dan wijs "Ja, dat is waar. Weet je mama, jongens die hebben kleine piemels en papa's die hebben grote !".

Madam Frutsel staat wederom perplex en gniffelt. Daar zal Meneer Frutsel tevreden mee zijn !

Van Parijs en nieuw gerief

2009-11-27T12:29:00.000-08:00

Madam Frutsel is een jaartje ouder geworden dit weekend. En ze heeft daar geen problemen mee, voor wie het zich afvraagt :-) Ze moest wel even slikken toen één van haar kinders (als zijnde de kinders waar ze overdag de plak over zwaait en die ze probeert te leren lezen en al) loeihard "zo oud !" riep en een ander daar vlotjes aan toevoegde : "mijn mama is nog maar 30, jij bent ouder dan mijn mama !". Die laatste mededeling deed haar eventjes zweten, want de moeder in kwestie heeft al drie kinders rondlopen, waarvan de oudste al zijn plechtige communie gedaan heeft ! Serieus.

Maar goed, 't is eigenlijk maar een rekenkundige kwestie. Als ze eventjes cijfert, moet ze toegeven dat ze al die jaren geleden nog andere dingen te doen had dan pampers te verversen. En dat ze daar absoluut geen spijt van heeft. Want stel je voor, nu al een plechtige communie en al, daar staan de gedachten nog niet naar !

Ennieweej, jarig dus en dit jaar in stijl, namelijk in Parijs ! In feite nog een trouwkado van Grootvader Frutsel, dat we steeds uitstelden wegens een kleine baby in huis (dat laat een mens nu eenmaal moeilijk achter). Enfin, het was geweldig plezant, eventjes onder ons twee en dan nog verjàren ! Meer moest dat niet zijn, allé. Een kado mocht ik van Meneer Frutsel ter plaatse uit één van de vele Parijse winkels kiezen. Maar dat is er vreemd genoeg gewoon niet van gekomen. We deden allemaal city-trippige dinges, vanalles bezoeken en fotograferen en dan gaan eten en natuurlijk uitslapen en al. Maar een sjakosj naar mijn goesting kruiste mijn pad niet. 't Is niet dat mijn huidig exemplaar uiteen valt, dus er is geen haast bij hé. Maar zo kwam Meneer Frutsel gisteren plots met een enorme doos thuis, schoon ingepakt en alles ! In afwachting van die sjakosj, had hij nog iets anders in gedachten dus. Er bleek een geweldig leutig masjien in te zitten (deze ! of zie foto hierboven), de nieuwe koffiesensatie Dolce Gusto !! Een knallende rode, precies zoals die uit de reclame, waar ik me al weken zit aan te vergapen. Oh oh oh, en gelukkig dat Madam daarmee is !! Want als er iets is dat we Ten Huize Frutsel enorm kunnen smaken, is het wel een goeie tasse kaffie. Maak daar misschien beter kanne kaffie van. En misschien zijn we daar ook wel wat verslaafd aan. We hebben dat spel gelijk twee kleine kinders direct uitgepakt, getest én goed bevonden, want dat maakt echt heerlijke dingen!! Het is eigenlijk vooral bedoeld voor speciallekes, Latte Macchiato, Cappucino, zelfs Chococino, kortom een waar genot voor koffieleuten als De Frutsels. Het is alleen moeilijk slapen met zeven verschillende soorten koffie in je lijf. Dus dat gebruik moeten we nog even leren timen. Maar een wreed plezant kado, kom gerust eens proeven, dan spelen we eens van tea-room :-)

Brief aan de Sint

2009-11-27T12:07:00.000-08:00

Geen geluk, de onschuldige wedstrijdhand graaide naar andere namen, maar niet getreurd, volgende keer misschien meer sjans ! En het meedoen op zich was al plezant, eeuwen geleden dat ik nog eens aan een wedstrijdachtig iets meedeed.

Enfin, het volgende hoofdstuk in het Sinterklaasverhaal ! Als in : Sint en Piet zijn de brief van Kleine Frutsel komen ophalen in 't begin van deze week. Ah ja, Sinterklaas is er zeker en vast van op de hoogte dat zijn verjaardagsweekend ons dit jaar niet zo heel goed uitkomt (wegens een reeds-lang-geplande-Ardennen-trip) en hij zal daar toch snotdorie wel rekening mee houden peis ik, in 't bezit zijnde van dat Grote Speciale Boek en al. Diene mens weet alles. Dus gaan we er van uit dat hij komend weekend eens langs ons huisje passeert !

Hij is dus, zoals gezegd, de brief van Kleine Frutsel komen halen. Hij liet daarbij een briefje achter, geschreven met Kleine Frutsels eigenste stiften, die hij dan ook in de buurt liet rondslingeren. Een gepikt ideetje (leuk gevonden van de patatjes !) dat hier op ontzettend veel bijval kon rekenen, ze was wild enthousiast ! Ze zag pic-nicjes, ze zag een puzzel, er was de Brief met de bijhorende zwarte vlekken (want door schoorstenen kruipen en al, dat laat z'n sporen na). Dat laatste is er eentje van in Onzen Tijd, geweldig vonden we dat, dus da's een traditie die voortgezet wordt :-) Enfin, onze kleine meid was volledig in de wolken. Ze ging er alleen van uit dat het Grote Bezoek nu voorbij was, dat dit hét was. En ze was geeneens teleurgesteld hé, dat er niets van op haar brief bij lag, ze was gewoon geweldig gelukkig dat Sinterklaas langsgeweest was. Ontroerend gewoon ! We hebben dat misverstand natuurlijk snel opgehelderd, Hij is gewoon met haar brief naar zijn stoomboot nu, kijken of er iets leuks voor haar in het ruim ligt. Dus de spanning is hier weer opgedreven ... nog eventjes !

Zie ginds !

2009-11-25T05:19:00.001-08:00

Aaaaah, Mme Zsa-Zsa is toch een bruisend vat vol ideeën ! Geen idee waar ze 't allemaal blijft halen (en al die tijd die daar inkruipt !), maar voor zo'n dingen ben ik geweldig te vinden.

Nu valt er een pietenpak te winnen en ik gooi mij bij deze nog eens in de strijd. Vanavond zal de onschuldige hand zijn werk doen ... spannnnnend !

zie ginds komt de stoomboot van zsa-zsa weer aan,

zij brengt ons alweer iets, om versteld van te staan !

hoe doet ze ‘t, verzint ’t ze 't en dat keer op keer ?

een wedstrijd om van te smullen, wat wil een mens meer ?

zij knipte en naaide een mooi pietenpak,

dat ligt daar niet zomaar, dat komt in een zak !

en net als je denkt van : nu stopt ze ermee ...

stikt ze nog iets sneller en zijn er plots twee !

ze legt ze niet zomaar bij haar in de kast,

ze dacht heel goed na en besloot toen heel vast,

het is nu een wedstrijd en wij doen graag mee,

want ik heb een dochter van iets over twee !

ze is nu net drie en het is voor het eerst

dat die lieve sint al haar dromen beheerst

die ogen vol bewond’ring en lachende snoet

dat is waar een mama het allemaal voor doet

dus sloeg ik aan ’t rijmen en nam echt de tijd

want ik weet wel zeker dat mijn kleine meid

zo’n supercool pakje echt dolgraag zal zien

dan krijg ik als mama misschien tien op tien !

maar ’t allerbelangrijkste is de magie

van sint en van piet, die in haar fantasie

haar hartje nu echt wel wat sneller doen slaan

nog éven voor ze weer naar Spanje toe gaan

dus lieve zsa-zsa, uw onschuldige hand

die ’t beste kan naaien van heel bloggersland

laat die nu niet twijfelen en maak ons heel blij

een zoen van kleine Frutsel en ook één van mij !

STOM

2009-11-19T05:52:00.000-08:00

14u

Noot aan mezelf : probeer nooit-of-te-nimmer weer om je blog een beetje op te leuken met geïmporteerde dinges !!

Je hebt er géén verstand van !! Het enige wat je ermee bereikt is een totaal fiasco !!!

Schade : enkel mijn blogberichten zijn gered. Mijn blogroll, de uitspraken van mijn Kleine Frutsel, en alle andere zij-informatie is verdwenen, foetsie, wég !!

En KWAAD dat ik op mezelf ben, u heeft er geen gedacht van :-(

*********************

16u

Twee uur later : het meeste is hersteld, oef ! Alleen ben ik mijn Kleine-Frutsel-uitspraken kwijt, dat doet me nog 't meeste zeer :-( Sommige wist ik nog uit 't hoofd, maar ik heb ze zeker niet allemaal. En dat allemaal omdat ik op zoek was naar een sjabloon waarbij ik drie werk-kolommen zou hebben i.p.v. 2. Ik vond er geen bij de klassieke, werd plots overmoedig en trok het web op, ik zou dat wel eens eigenhandig vinden én leren én downloaden en al ! Het lukte wonderwel nog ook, maar dat spel installeerde zich en wiste meteen al de voorgaande informatie, behalve de blogberichten dan (nog een sjans !). Een wijze les geleerd, ik moet daar gewoon afblijven. En eens mailen naar de mensen die wel drie kolommen hebben, waar ze dat dan gehaald hebben. Vràgen, Madam Futsel, vràgen, niet zelf willen prutsen.

"Met je tong in je mond, kom je de wereld rond !", placht mijn grootmoeder te zeggen. Heden ten dage wordt dat zoiets als : "Met je toetsenbord aan de hand, kom je door het ganse land." Meer inspiratie heb ik niet, als u me dan nu wilt excuseren, ik moet even bekomen van deze emoties. Wat me nog een noot aan mezelf oplevert : de blogverslaving zit dieper geworteld dan aanvankelijk gedacht. De paniék, toen ik me realiseerde dat ik vanalles kwijt was, was van een verontrustende sterkte. Ik ben Madam Frutsel en ik ben verslaafd. Of toch een beetje, allé.

20u

Een standbeeld voor mijn allerliefste Zus-en-Schoonbroer !! Ze hebben de ontbrekende informatie kunnen reconstrueren via iets wat een cache of zo heet. Nou, het is nogmaals duidelijk, Madam Frutsel, als je zelfs niet wéét wat dat is, dan moet je al zekers niet prutsen met al de rest. Maar driewerf hoera !! We kunnen weer slapen.

Chinees

2009-11-11T13:33:00.000-08:00

De eerste jaren is het meestal vrij ambetant om uw kleine mee te hebben als je ergens moet wachten of aanschuiven, wegens grijpgrage vingertjes, dovemansoren en onverwachte huilbuien. Maar zoals met alles : dat passeert ook. Niet dat het nu altijd een grote vreugd is, deze situaties dienen nog steeds vermeden te worden bij vermoeidheid, honger of stormweer. Maar het kàn al eens leutig worden :-)

Zo geschiedde vandaag, toen we een kwartiertje moesten wachten bij het Chinees restaurant, afhaaldienst.

* dat is hier wel mooi versierd hé mama !

(al dat rood en goud blinkt in kinderogen natuurlijk dubbel zo hard)

* wat zegt die mevrouw allemaal, mama ?

(chinees behoort echter ook niet tot mama's kunsten, maar 't is altijd leuk als je kind nog denkt dat je alles kan)

* die chinese chipkes prikken in mijn tong !

(eerste kennismaking met kroepoek, dat ons toegestopt werd omdat we moesten wachten)

* we moeten hier wel flink zijn in dat restaurant hé, anders gaat die mevrouw geen eten voor ons maken !

(toen ze toch een kleine aanmaning kreeg om rustig op haar stoel te blijven zitten)

* is dat dan een chinese snoep, mama ?

(toen ze van de chinese vrouw een snoepje kreeg bij 't vertrekken)

* thuis gaan wij dan al dat chinese eten opeten hé mama ? ik lust dat zeker wel hoor !

(ze had het begot nog nooit geproefd, maar onze kleine is altijd in voor iets nieuws)

Dat kwartier, dat anders met een klein monstertje een eeuwigheid kan lijken, was in een zucht voorbij. Nog van dat !

Picasso

2009-11-11T03:07:00.000-08:00

Kunst ! Dat vinden wij ervan :-)

We reageerden alsof Picasso himself ter plaatse gereïncarneerd was in onze eigenste Kleine Frutsel. Maar zeg nu zelf, gisteren produceerde ze nog onbeduidende strepen, vandaag tekende ze zowaar een kindje !

"Ik ga een kindje maken", zei ze. Er kwam een hoofd, wat we al een hele prestatie vonden (jaja, iedereen is vergeten hoe moeilijk het is om een cirkel dicht te maken !). Plots wou ze er benen bij maken, lànge benen zo zei ze zelf, mét schoenen (als je goed kijkt, dan kan je ze zien). En tadaaaa, de eerste kopvoeter was geboren !

Dan kwamen de ogen, de neus en de mond. Het haar was een tip van mij, maar ze tekende het wel spontaan zelf, bovenop dat hoofd. En toen besloot ze dat het af was.

Blinken van trots doen we, voor zoiets eenvoudigs. Ik kan me nog net inhouden om het nieuws niet rond te bellen.

Het kunstwerk hangt in onze keuken, maar als een galerie geïnteresseerd is, mag die altijd contact opnemen, er valt over te praten.

Frutsel-specialisten

2009-11-04T00:25:00.000-08:00

Ik kreeg deze prachtige plaid van Lieve Vriendin, als vriendschapscadeautje, super hé ! En ik had het eigenlijk ook een beetje aan deze blog te danken, jaja, waar het bloggen allemaal niet toe bijdraagt ! :-)

Even uitleggen : via mijn blogroll was ze ook eens gaan rondwandelen in de bloggers-wereld en sindsdien vergapen we ons samen aan de mooie creaties, die her en der uit naaimachines getoverd worden (want naaien is weer volledig in, voor wie 't nog niet wist). Zo werden we o.a. allebei verliefd op het astronautenkleedje van Meisjesmama. Lieve Vriendin werkt op wandelafstand van een ander frutsel-paradijs, Quartier Bricolé (gaat dat zien !) en op een schone dag lag deze plaid in de etalage, gemaakt van datzelfde schitterende astronautenstofje. Dat deed haar dus aan mij denken. En aan goeie tijden. Hà, dacht ze zo bij zichzelf, tijd voor een vriendschapscadeautje ! En sindsdien ben ik dus de trotse eigenaar van dit prachtding. Dankuwel Lieve Vriendin !

Een mens zou echt bijna zin krijgen om op naaicursus te gaan. Echt waar, als ik zie wat die handige dames allemaal in elkaar frutselen voor hun dochters (en zonen), kom ik serieus in de verleiding. Maar dan zou ik tijdens de koude winteravonden 's avonds het huis uit moeten en al. Ik zal er nog maar eens heel diep over nadenken. Een paar maanden. En dan zien we wel weer. Ondertussen vergaap ik me nog een beetje aan al het moois van anderen !