STOM

14u

Noot aan mezelf : probeer nooit-of-te-nimmer weer om je blog een beetje op te leuken met geïmporteerde dinges !!

Je hebt er géén verstand van !! Het enige wat je ermee bereikt is een totaal fiasco !!!

Schade : enkel mijn blogberichten zijn gered. Mijn blogroll, de uitspraken van mijn Kleine Frutsel, en alle andere zij-informatie is verdwenen, foetsie, wég !!

En KWAAD dat ik op mezelf ben, u heeft er geen gedacht van :-(

*********************

16u

Twee uur later : het meeste is hersteld, oef ! Alleen ben ik mijn Kleine-Frutsel-uitspraken kwijt, dat doet me nog 't meeste zeer :-( Sommige wist ik nog uit 't hoofd, maar ik heb ze zeker niet allemaal. En dat allemaal omdat ik op zoek was naar een sjabloon waarbij ik drie werk-kolommen zou hebben i.p.v. 2. Ik vond er geen bij de klassieke, werd plots overmoedig en trok het web op, ik zou dat wel eens eigenhandig vinden én leren én downloaden en al ! Het lukte wonderwel nog ook, maar dat spel installeerde zich en wiste meteen al de voorgaande informatie, behalve de blogberichten dan (nog een sjans !). Een wijze les geleerd, ik moet daar gewoon afblijven. En eens mailen naar de mensen die wel drie kolommen hebben, waar ze dat dan gehaald hebben. Vràgen, Madam Futsel, vràgen, niet zelf willen prutsen.

"Met je tong in je mond, kom je de wereld rond !", placht mijn grootmoeder te zeggen. Heden ten dage wordt dat zoiets als : "Met je toetsenbord aan de hand, kom je door het ganse land." Meer inspiratie heb ik niet, als u me dan nu wilt excuseren, ik moet even bekomen van deze emoties. Wat me nog een noot aan mezelf oplevert : de blogverslaving zit dieper geworteld dan aanvankelijk gedacht. De paniék, toen ik me realiseerde dat ik vanalles kwijt was, was van een verontrustende sterkte. Ik ben Madam Frutsel en ik ben verslaafd. Of toch een beetje, allé.

20u

Een standbeeld voor mijn allerliefste Zus-en-Schoonbroer !! Ze hebben de ontbrekende informatie kunnen reconstrueren via iets wat een cache of zo heet. Nou, het is nogmaals duidelijk, Madam Frutsel, als je zelfs niet wéét wat dat is, dan moet je al zekers niet prutsen met al de rest. Maar driewerf hoera !! We kunnen weer slapen.

Chinees

De eerste jaren is het meestal vrij ambetant om uw kleine mee te hebben als je ergens moet wachten of aanschuiven, wegens grijpgrage vingertjes, dovemansoren en onverwachte huilbuien. Maar zoals met alles : dat passeert ook. Niet dat het nu altijd een grote vreugd is, deze situaties dienen nog steeds vermeden te worden bij vermoeidheid, honger of stormweer. Maar het kàn al eens leutig worden :-)

Zo geschiedde vandaag, toen we een kwartiertje moesten wachten bij het Chinees restaurant, afhaaldienst.

* dat is hier wel mooi versierd hé mama !

(al dat rood en goud blinkt in kinderogen natuurlijk dubbel zo hard)

* wat zegt die mevrouw allemaal, mama ?

(chinees behoort echter ook niet tot mama's kunsten, maar 't is altijd leuk als je kind nog denkt dat je alles kan)

* die chinese chipkes prikken in mijn tong !

(eerste kennismaking met kroepoek, dat ons toegestopt werd omdat we moesten wachten)

* we moeten hier wel flink zijn in dat restaurant hé, anders gaat die mevrouw geen eten voor ons maken !

(toen ze toch een kleine aanmaning kreeg om rustig op haar stoel te blijven zitten)

* is dat dan een chinese snoep, mama ?

(toen ze van de chinese vrouw een snoepje kreeg bij 't vertrekken)

* thuis gaan wij dan al dat chinese eten opeten hé mama ? ik lust dat zeker wel hoor !

(ze had het begot nog nooit geproefd, maar onze kleine is altijd in voor iets nieuws)

Dat kwartier, dat anders met een klein monstertje een eeuwigheid kan lijken, was in een zucht voorbij. Nog van dat !

Picasso

Kunst ! Dat vinden wij ervan :-)

We reageerden alsof Picasso himself ter plaatse gereïncarneerd was in onze eigenste Kleine Frutsel. Maar zeg nu zelf, gisteren produceerde ze nog onbeduidende strepen, vandaag tekende ze zowaar een kindje !

"Ik ga een kindje maken", zei ze. Er kwam een hoofd, wat we al een hele prestatie vonden (jaja, iedereen is vergeten hoe moeilijk het is om een cirkel dicht te maken !). Plots wou ze er benen bij maken, lànge benen zo zei ze zelf, mét schoenen (als je goed kijkt, dan kan je ze zien). En tadaaaa, de eerste kopvoeter was geboren !

Dan kwamen de ogen, de neus en de mond. Het haar was een tip van mij, maar ze tekende het wel spontaan zelf, bovenop dat hoofd. En toen besloot ze dat het af was.

Blinken van trots doen we, voor zoiets eenvoudigs. Ik kan me nog net inhouden om het nieuws niet rond te bellen.

Het kunstwerk hangt in onze keuken, maar als een galerie geïnteresseerd is, mag die altijd contact opnemen, er valt over te praten.

Frutsel-specialisten

Ik kreeg deze prachtige plaid van Lieve Vriendin, als vriendschapscadeautje, super hé ! En ik had het eigenlijk ook een beetje aan deze blog te danken, jaja, waar het bloggen allemaal niet toe bijdraagt ! :-)

Even uitleggen : via mijn blogroll was ze ook eens gaan rondwandelen in de bloggers-wereld en sindsdien vergapen we ons samen aan de mooie creaties, die her en der uit naaimachines getoverd worden (want naaien is weer volledig in, voor wie 't nog niet wist). Zo werden we o.a. allebei verliefd op het astronautenkleedje van Meisjesmama. Lieve Vriendin werkt op wandelafstand van een ander frutsel-paradijs, Quartier Bricolé (gaat dat zien !) en op een schone dag lag deze plaid in de etalage, gemaakt van datzelfde schitterende astronautenstofje. Dat deed haar dus aan mij denken. En aan goeie tijden. Hà, dacht ze zo bij zichzelf, tijd voor een vriendschapscadeautje ! En sindsdien ben ik dus de trotse eigenaar van dit prachtding. Dankuwel Lieve Vriendin !

Een mens zou echt bijna zin krijgen om op naaicursus te gaan. Echt waar, als ik zie wat die handige dames allemaal in elkaar frutselen voor hun dochters (en zonen), kom ik serieus in de verleiding. Maar dan zou ik tijdens de koude winteravonden 's avonds het huis uit moeten en al. Ik zal er nog maar eens heel diep over nadenken. Een paar maanden. En dan zien we wel weer. Ondertussen vergaap ik me nog een beetje aan al het moois van anderen !

Moderne tijden !

Of hoe de moderne technologie zelfs het leven van de allerkleinsten beïnvloedt ...

Kleine Frutsel is al helemaal in de ban van Sinterklaas, aflevering twee.

Tegen iedereen die 't horen wil, verkondigt ze dat Sinterklaas binnenkort komt. Enkel bij de brave kindjes, uiteraard. En ze rekent zichzelf daar met een onverwoestbaar zelfvertrouwen bij. Het verlanglijstje is al gemaakt, een tekening in de maak. En gisteren nam ze nog het zekere voor 't onzekere, ze haalde haar (speelgoed-)telefoon boven en verkondigde trots : "ik heb Sinterklaas ook een berichtje gestuurd, mama !".

Hilariteit alom natuurlijk :-) Volgend jaar een mail naar Spanje ?

Vestimentaire kwestie

In de reeks "vragen-waar-ik-eigenlijk-het-antwoord-niet-op-wil-weten", werd ik vandaag geconfronteerd met de kwestie : hoeveel kleren heeft een kleuter eigenlijk nodig ?

Zouden daar lijsten van bestaan, zoals je ook online van die inpak-lijsten hebt ? Het hangt natuurlijk ook vanzelfsprekend van allerlei factoren af, dat spreekt. Ik had het nogal druk de laatste weken en de strijk bleef een beetje liggen. Ik constateerde na een tweetal weken dat ik voor Kleine Frutsel nog niets uit de wasmand had moeten plukken. En na een inspectie van haar vestimentaire schatkist, kwam ik tot de vaststelling dat ik dat gerust nog een tweetal weken kon volhouden. Enige mogelijke conclusie : dat kind heeft te veel kleren. Maar kun je wel te veel kleren hebben, bestààt dat überhaupt ? Zeker als actieve kleuter in deze moderne tijden. Nou ja, zoals ik al zei, ik wil op deze vraag het antwoord niet weten. Gelieve u dus te onthouden van dergelijke aanstiplijsten. Tips voor supercoole kleuterkledij kunnen dan weer wel. Dat kind mag toch geen kou lijden hé, met de winter in 't vooruitzicht. Stel u voor.

Van vakantie en ook al een beetje Sinterklaas

En zo is het alweer vakantie ! Een hele week, als een onbeschreven blad voor ons ... zalig :-) Nou ja, Meneer Frutsel moet jammer genoeg 4 dagen werken en mijn agenda lijkt zichzelf aan een behoorlijk tempo vol te boeken, maar goed, het is echt wel vakantie. En ik ga eens wat bloggen in de vakantie. Want ik heb heelder dagen wel inspiratie om iets neer te pennen, maar dan weer geen tijd. Of dan is het plots Grey's Anatomy na een lange werkdag en dan kan ik gewoon niet anders dan kijken, 't is een beetje verslavend. En als je dan toch in die zetel ligt, dan geraak je daar gewoon niet meer uit. Of 't is voor een tas koffie. Enfin, u snapt het wel, ik zal hoegenaamd wel niet de enige zijn.

Deze wou ik u toch niet onthouden.

Kleine Frutsel is al helemaal in de ban van Sinterklaas, waarover later ongetwijfeld meer (in diverse afleveringen). Ze zat daarnet te bladeren in zo'n speelgoedboekje (mannekes, hoeveel regenwouden daarvoor tegen de vlakte gaan, zelfs in tijden van crisis zijn die boekskes dikker dan ooit !).

Zegt Kleine Frutsel : "Kijk mama, dit zou ik wel willen !".

Ze wijst naar een foto van een typisch baby-speelgoed-ding, waar dan zo'n baby onder ligt, met veel lampjes en knopjes, you know the deal.

Zeg ik dan : "Maar dat is toch niet meer voor jou, dat speelgoedje." (doelend op : jij bent daarvoor toch al te groot)

Antwoordt Kleine Frutsel : "Maar nee, ik wil die baby, zo'n echte baby zou ik willen." En ze kon haar ogen er niet van af houden.

Hmmm, daar had ik even niet op gerekend... Ik stuurde haar meteen door naar Meneer Frutsel in de garage, hà, vraag dat maar eens aan uw papa, meiske ! :-)

Aldus ging de conversatie verder.

Kleine Frutsel : "Kijk papa, ik wil zo'n echte baby !"

Meneer Frutsel : "Is 't waar meiske, daar gaan we inderdaad eens moeten voor zorgen hé."

En hij zei het zowaar nog met een vrij rustige stem ook. Ik hoorde hem niet stamelen. Geen stress te bespeuren.

Dus wie weet, krijgt Kleine Frutsel één der volgende jaren ('t is niet voor direct hé, niet overdrijven alstublieft) van de Goede Sint dus toch die echte baby, wie zal het zeggen ? :-)